Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2018 r. "A" z siedzibą w W. (dalej: "inwestor") zwróciła się do Burmistrza Miasta Z. (dalej: "organ I instancji") o ocenę czy inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej w skład, której wchodzą urządzenia zasilające, urządzenia sterujące, anteny sektorowe i paraboliczne zamontowane na wspornikach, umieszczone na wieży typu monobot, zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Burmistrz Z. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, dalej: "ustawa") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "k.p.a."), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" na działce nr 1 obręb [...]. W uzasadnieniu wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. z 2019 r. poz. 1839, dalej: "rozporządzenie").
Mimo to, organ I instancji przeprowadził proces służący stwierdzeniu czy przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałującego na środowisko jest konieczne. Śląski Państwowy Inspektor Sanitarny w Z. oraz Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z. stwierdzili, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. odmówił wyrażenia opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagany jest obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej.
Ponadto, organ I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia wobec tego, że nie można wykluczyć, iż ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny spowoduje, iż moc promieniowania przekroczy w osi głównej promieniowania danej mającej być zainstalowanej anteny wielkości. W dniu 10 grudnia 2018 r. inwestor przedłożył raport oddziaływania na środowisko. Organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w Z. postanowieniem z dnia [...] r. postanowiło uzgodnić warunki realizacji przedsięwzięcia.
Tymczasem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia [...] r. odmówił uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. pismem z dnia [...] r. stwierdził, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania obszar, w którym wystąpi przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (tj. 0,1 W/m kw.) będzie znajdować się na wysokościach:
- • powyżej 12,4 m n.p.t. w odległości do 52,2 m od anten sektorowych skierowanych w azymucie 0°,
- • powyżej 14,2 m n.p.t. w odległości do 52,2 m od anten sektorowych skierowanych w azymucie 120°,
- • powyżej 16,0 m n.p.t. w odległości do 52,2 m od anten sektorowych skierowanych w azymucie 240° w miejscach niedostępnych dla ludności w aktualnym stanie zagospodarowania terenu. Dodatkowo, najbliższa zabudowa budynek mieszkalny jednorodzinny znajduje się w odległości około 100 m w kierunku północno- wschodnim od planowanej stacji bazowej.
Pismem z dnia 13 października 2019 r. S. G. (dalej: "skarżący") złożył odwołanie na powyższą decyzję. W uzasadnieniu podał, że organ I instancji nie zweryfikował zgromadzonej dokumentacji, z której wprost wynika, że anteny nie są przystosowane do pracy o kilkakrotnie wyższej mocy. Należy bowiem uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Ponadto, najważniejsze jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Z tego powodu organ wydający decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludzi.
Natomiast dokumentacja zgromadzona przez organ I instancji w tym zakresie nie jest pełna i powinna zostać uzupełniona. Odwołania zostały również złożone przez inne osoby będące stronami postępowania, jednakże skargę do tut. Sądu złożył tylko skarżący.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej w skrócie: "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 138 § 1 pkt 1, art. 142 k.p.a. oraz art. 71, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 3 ustawy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Podało, że zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy, obowiązującej od 24 września 2019 r., do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: ministra właściwego do spraw środowiskowa przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.
Zatem w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu sprzed 24 września 2019 r. Zaakcentował, że rolą organów współdziałających w toku postępowania administracyjnego (art. 77 ustawy) jest zajęcie stanowiska co do określenia standardów realizacji przedsięwzięcia, a nie wypowiedzenie się co do całego projektu decyzji. Ponadto, zajęcie przez organ współdziałający negatywnego stanowiska oznacza konieczność wydania negatywnego rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Jednakże skarżący nie zaskarżył w odwołaniu postanowienia organu uzgadniającego, dlatego też nie mogło ono podlegać ocenie przez organ II instancji.
Pismem z dnia 13 stycznia 2020 r. skarżący złożył skargę na powyższą decyzję, której zarzucił, tak jak w odwołaniu naruszenie:
- - art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust 1 Konstytucji w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego. Ponadto, decyzja nie nadaje się do odkodowania albowiem w istocie nie wiadomo czy przedsięwzięcie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
- - art. 64 ust 3 Konstytucji w zw. z art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z art. 4 oraz art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich bez ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dodatkowo, w decyzji nie podano czy realizacja zamierzeń inwestycyjnych poza terenem inwestycji będzie ograniczona do konkretnej wysokości, albowiem pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, czyli uciążliwości mogą występować poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Również, nie ustalono obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem zjawiska odbić w sytuacji, w której jego zaistnienie nie zostało wykluczone;
- - art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy w zw. z § 2 ust 1 pkt 7 lit w zw. z § 3 ust 8 pkt 1 lit rozporządzenia poprzez nie uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten oraz potencjalnie dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w tym: nie podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; nie określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; oraz nie dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, gdyż organy obu instancji nie dokonały oceny przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji.
Organ II instancji pismem z dnia 14 lutego 2020 r. złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z dnia 10 lipca 2020 r. "B" z siedzibą w R., wnosząc na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. o dopuszczenie go jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu i cytując fragmenty uzasadnień wyroków NSA. Zdaniem "B", kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Podniosło, że w objętej skargą sprawie ograny, wbrew poglądom wyrażonym w przywołanych wyrokach NSA, nie ustaliły maksymalnych mocy urządzeń oraz ich pochyleń z tego powodu sporządzona dokumentacja jest niekompletna, gdyż w obu decyzjach nie ustalono maksymalnych mocy oraz pochyleń anten (k. 4 pisma z dnia 10 lipca 2020 r.).
Postanowieniem podjętym na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r., Sąd dopuścił wymienione "B" do udziału w sprawie w charakterze uczestnika stwierdzając, że dotyczy ona zakresu jego statutowej działalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.).
Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo oraz czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego słuszności bądź też celowości oraz nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyganie sprawy przez sąd następuje bez związania go zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze tak zakreślone ramy kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu została poddana decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., nr [...], która odmówiła wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A" na działce nr 1 obręb [...].
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wprowadzona ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62 poz. 627 z późn. zm.). Od roku 2008 zagadnienie to zostało uregulowane w ustawie. Jednocześnie w ustawie zamieszczono przepisy przejściowe i końcowe. Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje: ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (pkt 1); wojewodów, marszałków województw i dyrektorów urzędów morskich przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska (pkt 2). Wspomniany powyżej art. 144 odnosi do ustawy Prawo ochrony środowiska. Stąd też regulacja ta odnosi się do spraw wszczętych i niezakończonych między rokiem 2005 a 2008. Natomiast ustawą o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712) zmieniono art. 80 ust. 2 ustawy, który odnosi się do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.
Regulacja ta stanowiła podstawę prawną decyzji organu I instancji. Jednakże przepisy stanowiące podstawę orzekania przez organ odwoławczy uległy zmianie, bowiem on orzekał w oparciu o art. 71, art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 3 ustawy.
Stosownie do treści art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), a uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1), bądź też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 2).
Organ II instancji wskazał, że inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej w skład, której wchodzą urządzenia zasilające, urządzenia sterujące, anteny sektorowe i paraboliczne zamontowane na wspornikach umieszczone na wieży typu monobot, nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie jest dla nich wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. z 2019 r. poz. 1839, dalej jak dotychczas: "rozporządzenie"). W przywołanym rozporządzeniu inwestycja taka nie została wymieniona ani jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Stąd też nie przywołał konkretnego paragrafu rozporządzenia, gdyż nie zawiera ono regulacji negatywnej, podającej jakie inwestycje nie mają takiego charakteru. Dodatkowo, uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska było negatywne, więc nawet gdyby przyjąć, że było ono wymagane, to organ II instancji był związany tym stanowiskiem.
Zdaniem organu II instancji odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uniemożliwia wydanie decyzji o odmiennej treści, ponieważ uzgodnienie jest wiążącą formą wpływania przez organ uzgadniający na wydawanie aktów przez organ prowadzący postępowanie główne. Uzgodnienie oznacza zgodę organu na wydanie określonej treści rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji pozytywnej w sytuacji uzyskania negatywnego uzgodnienia od organu specjalistycznego jest natomiast niedopuszczalne. Zakwestionowanie postanowienia o uzgodnieniu inwestycji jest możliwe tylko w drodze odwołania od decyzji, ale w rozpatrywanej sprawie skarżący tego nie uczynił. Z tego powodu, organ II instancji obowiązany był wydać rozstrzygnięcie odpowiadające treści uzgodnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 627/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3327/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 września 2017 r., II SA/Bd 276/16, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA, dalej w skrócie: "CBOS").
Należy zauważyć, że sporna kwestia sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), którego realizacja musi zostać poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Przy czym, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji).
Faktem jest, że nie obowiązuje już § 4 poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, formułujący zasadę, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju i położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych sumuje się. Nie oznacza to jednak, że obecnie parametry charakteryzujące przedsięwzięcie nie podlegają sumowaniu, przy jego kwalifikacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wprost przewiduje bowiem taki obowiązek. Skoro za parametry realizowanego przedsięwzięcia uznaje się równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny, to parametry te pozwalają na zaliczenie przedsięwzięcia do potencjalnie znacząco negatywnie oddziałującego na środowisko, jeżeli po ich zsumowaniu, osiągną progi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia.
Odmienna wykładnia powołanego przepisu pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, implementowanej do krajowego porządku prawnego ustawą o dostępie do informacji środowiskowej, który przewiduje obowiązek poddania ocenie skutków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne m.in. z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji. Sprzeczne i zawężające w stosunku do tego podejścia byłoby uwzględnianie w zakresie oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcie jedynie poszczególnych jego elementów (pojedynczych anten) bez względu na łączny rozmiar ich oddziaływania. Okoliczność tą organ II instancji pominął, jak też stosownych danych w powyższym zakresie brak jest w Karcie kwalifikacyjnej przedsięwzięcia. Wobec tego przedwczesne jest stwierdzenie, że wnioskowane przedsięwzięcie w istocie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach, w tym jedynie w oparciu o Kartę kwalifikacyjną przedsięwzięcia, bowiem ta nie jest dokumentem urzędowym i nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy.
Należy mieć na względzie, że to inwestor określa takie parametry przedsięwzięcia jak rodzaj instalacji, częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, promieniowaną izotropowo równoważną moc pojedynczej anteny oraz ich zsumowane wartości, umieszczenie środka elektrycznego i przebieg głównej osi wiązki promieniowania.
Wskazane parametry należy więc ustalać na podstawie danych, określonych przez inwestora. Jednakże we własnym zakresie organ administracji winien ustalić, czy wokół planowanego przedsięwzięcia, w granicach określonych przez odległość i kierunki, zależne od wielkości wskazanych przez inwestora parametrów, znajdują się miejsca dostępne dla ludności, z powołaniem się na źródła tych ustaleń. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzoną analizę można wskazać, czy zachodzą (bądź nie) przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Dla kwalifikacji spornego przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma znaczenia odniesienie się do dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych w środowisku, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Rozstrzygające są bowiem jedynie parametry określone w przepisach omówionego już powyżej rozporządzenia.
Z tego powodu organ II Instancji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany jest jednoznacznie i precyzyjnie ustalić parametry planowanego zamierzenia, z uwzględnieniem regulacji określonej w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, a następnie samodzielnie ustalić i rozważyć zakres oddziaływania planowanej inwestycji na miejsca dostępne dla ludzi w osi głównej wiązki promieniowania anten (każdej z osobna oraz ewentualnie po ich zsumowaniu w przypadku parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie) w odległościach określonych przepisami rozporządzenia, oraz wskazać, czy przy kwalifikacji przedsięwzięcia miał na uwadze moc pojedynczych anten, których to wartości nie podał, czy badał moc anten na danym sektorze oraz uwzględnił maksymalne tilty, wynikające z danych katalogowych, a w konsekwencji, czy uwzględnił możliwość ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Z tych względów skład orzekający przychylił się do poglądów orzecznictwa przywołanego w skargach i pismach "B".
Kwalifikacja przedsięwzięcia, przedłożona przez inwestora, podlega bowiem ocenie przez organ administracji, jak każdy dowód. Dla stwierdzenia, czy inwestycja wymaga decyzji środowiskowej, należy zaś uwzględnić możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń i kumulowanie się wiązek (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3296/18, CBOS).
Z tych względów Sąd, stwierdzając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia oraz uchybienie wymogom z art. 7, art. 8, art., 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uchylił decyzje organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz orzekł o kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 200, - zł. na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.