Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. radcy prawnemu ustanowionemu dla skarżącej z urzędu przyznano wynagrodzenie w kwocie 295,2 zł.
W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2014 r. radca prawy M. G. zwrócił się o przyznanie zwrotu niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem sprawy w postaci kosztów korespondencji kierowanych do skarżącej i do Sądu oraz zwrotu kosztów dwukrotnej podróży do Sądu.
Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o zmianę uprzednio wydanego postanowienia.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony otrzymał wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej z urzędu, którego wysokości nie kwestionuje, a sedno wniosku sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy należy mu przyznać inne, dodatkowe koszty, które można uznać za niezbędne dla prowadzenia niniejszej sprawy.
W ocenie rozpoznającego przedmiotowy wniosek tylko część z przedstawionych przez pełnomocnika kosztów zasługuje na uznanie ich za niezbędne. Do takich zaliczyć trzeba koszty korespondencji zawierającej pismo procesowe pełnomocnika z dnia 3 lipca 2014 r. skierowane do Sądu oraz jego odpis wysłany skarżącej. Niewątpliwie również koszty dojazdu do Sądu celem zapoznania się z katami sprawy można uznać za niezbędne, a ich wyliczenie przez pełnomocnika nie budzi w tym zakresie wątpliwości.
Nie można było jednak uznać za zasadne kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę, skoro udział w niej nie był obowiązkowy, a w jej trakcie pełnomocnik nie złożył żadnych oświadczeń, odbiegających treścią od tych, które zawarte zostały we wspomnianym wyżej piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2014 r. Z tego też względu uznano, że pełnomocnikowi należy się zwrot kosztów korespondencji oraz jednorazowej podróży do Sądu i z powrotem, do siedziby jego kancelarii, co uzasadniało zmianę wydanego uprzednio postanowienia w tym zakresie.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy