Uzasadnienie
Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W druku formularza wskazała, że mieszka wraz z małżonkiem w budynku mieszkalnym o pow. 100 m2. Strona zaznaczyła, że nie posiada żądnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. A. S. podkreśliła, że jej małżonek jest inwalidą a ona sama przebywa pod stała opieką lekarską ze względu na schorzenia, na które cierpi.
Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała dokumenty wykazujące wysokość uzyskiwanych przez nią i przez jej małżonka dochodów (w łącznej kwocie 2097 zł netto miesięcznie, a także kopie faktur na zakup lekarstw, rachunki za zakup opału, energii elektrycznej, wody oraz usług telekomunikacyjnych. Wnioskodawczyni przedstawiła również kopię formularza zeznania podatkowego za 2013 r. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Uwzględniając przywołane wyżej przepisy i biorąc pod uwagę informacje uzyskane od skarżącej uznano, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie w całości.
Skarżąca wraz z małżonkiem dysponują bowiem stałym źródłem dochodu, którego wysokość to niemalże 2100 zł netto miesięcznie. Stałe, udokumentowane wydatki, w skład których wchodzą opłaty za dostawy energii elektrycznej, wody oraz usługi telekomunikacyjne to kwota rzędu 200 – 300 zł. Nawet jeżeli do tego doliczy się wydatki na lekarstwa, kształtujące się na poziomie 200 – 300 zł miesięcznie, do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota pozwalająca na zaspokojenie własnych potrzeb egzystencjalnych i wygospodarowanie środków na opłacenie kosztów postępowania sądowego zwłaszcza, że na obecnym etapie postępowania sądowego sprowadzają się one do wpisu od skargi w kwocie 100 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Uzasadnieniem dla ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu nie może być zaś fakt, że sprawa ma charakter skomplikowany dla strony, skoro Sąd i tak rozpoznaje sprawę niezależnie od zarzutów sformułowanych w skardze – zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia