Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] r.) U. P. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia w sprawie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Sąd przekazał skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. w dniu [...] r., celem nadania jej dalszego biegu stosownie do wymogu zawartego w treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 p.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Zatem wpływ skargi bezpośrednio do sądu skutkował koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi należy uznać dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu [...] r. Tymczasem skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, a następnie przekazana organowi odwoławczemu w dniu [...] r.
Skargę należy zatem uznać za wniesioną z uchybieniem terminu.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną.
Na marginesie wskazać należy, iż pismem z dnia [...] r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę, jednak badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). W świetle tych okoliczności Sąd nie był uprawniony do umorzenia postępowania sądowego, lecz zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić. Z tych też przyczyn Sąd nie wzywał skarżącej do podpisania nadesłanej kopii pisma zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi.