Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 255/17

Uzasadnienie

Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...] wydaną przez Prezydenta Miasta B. został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone zostało na rzecz R. N. pozwolenie na budowę dwóch obiektów mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej oznaczonych jako obiekt I i obiekt II z wewn. instalacją gazową i zjazdem z drogi gminnej ul. [...], parcela nr [...] przy ul. [...] Obręb K. w B..

Pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. (data wpływu do organu 31 sierpnia 2016 r.) reprezentowana przez radcę prawną M. W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji nr [...] w związku z tym, że poprzedzająca decyzja w przedmiocie uzgodnienia zjazdu na działkę nr [...] Obręb K. w B. wydana została z naruszeniem przepisów prawa, tj. bez zapewnienia w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie udziału wszelkich osób będących jego stronami, tj. osób których interesu prawnego sprawa dotyczy (art. 28 Kpa).

Pismo to zostało złożone w toku toczącego się z wniosku M. W. postępowania wznowieniowego zakończonego w/w decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r., wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa postanowieniem Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 152 § 1 Kpa odmówił wstrzymania wykonania objętej nim decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, iż zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w postępowaniu wznowieniowym objętego nim pozwolenia na budowę. Podanie o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawiera konkretnych powodów, dla których organ miałby wstrzymać wykonywanie robót budowlanych na działce nr [...]. Budynki i urządzenia z nimi związane zaprojektowane zostały zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Część graficzna do projektu zagospodarowania działki została sporządzona na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej, służącej do celów projektowych, opracowanej przez uprawnionego geodetę, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez Prezydenta Miasta B., utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (ostateczna decyzja [...] z dnia [...] r.).

Na budowę zjazdu z drogi publicznej inwestor posiada wymagane uzgodnienia, wydane przez zarządcę drogi, w tym decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. w sprawie uzgodnienia zjazdu do działki nr [...] od strony ulicy [...], której legalność M. W. również kwestionuje. Ewentualne uchylenia lub zmiany tej decyzji stanowiłyby jedynie podstawę do wznowienia postępowania zakończonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę z [...] r.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik M. W. wnosząc o jego uchylenie i o uwzględnienie wniosku o wstrzymanie pozwolenia na budowę zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 152 § 1 Kpa oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 i § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych).

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni jednocześnie wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 90/16 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] r. znak [...] o warunkach zabudowy działki nr [...] objętej pozwoleniem na budowę. W świetle obowiązującego brzmienia art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje to, iż w obrocie prawnym pozostaje jedynie nieostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. z [...] r. znak: [...] o warunkach zabudowy tej działki.

Wojewoda [...] zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 152 Kpa orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że w świetle treści art. 152 § 1 Kpa samo złożenie żądania wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej, nie powoduje obowiązku wstrzymania wykonania takiej decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii, w tym na żądanie strony wnioskującej o wznowienie. Przesłanki wstrzymania są wskazane w drodze pojęć niedookreślonych. W przypadku ich zaistnienia wstrzymanie wykonania decyzji nie zależy od swobodnego uznania organu. Gdy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, tzn. gdy istnieje przekonanie o zasadności przesłanek do wznowienia postępowania organ ma obowiązek wstrzymania wykonania decyzji.

Nieco inaczej wygląda przy tym zdaniem Wojewody [...] sytuacja, gdy strona domaga się wznowienia postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa tj. z powołaniem się na okoliczność niebrania bez własnej winy udziału w postępowaniu. W takim bowiem wypadku badanie istnienia przesłanki wznowieniowej następuje już po wznowieniu postępowania w sprawie. Nie oznacza to jednak, że w takim stanie rzeczy dochodzi do obligatoryjnego zastosowania regulacji z art. 152 § 1 Kpa. Interpretacja przesłanek z art. 152 § 1 Kpa – z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych – powinna mieć charakter ścieśniający, a użyte w tym przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy. W odniesieniu do podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa decydujące znaczenie ma przy tym wykazanie przez powołującego się na ten przepis wnioskującego przymiotu strony.

W przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę powinien on być przy tym oparty na treści art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem budowlanym). Dalej w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy Wojewoda podniósł, że we wniosku o wstrzymanie podniesione zostały okoliczności związane z usytuowaniem projektowanych miejsc postojowych niezgodnie (w ocenie wnioskodawczyni) z § 19 ust. 2 oraz projektowanego miejsca na odpady niezgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, względem działki nr [...] będącej drogą publiczną.

Wobec oparcia wniosku o wznowienie postępowania na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa obowiązkiem organów jest ustalenie czy zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta B. Nr [...] inwestycja nie narusza interesu prawnego M. W. będącej współwłaścicielką działki nr [...]. W tym względzie oprócz ogólnych zarzutów dotyczących naruszenia interesu prawnego wnioskodawczyni w zakresie ewentualnych immisji, nie przedstawiono zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych okoliczności wynikających z przepisów prawa materialnego, świadczących o tym, że przedmiotowa inwestycja narusza interes prawny współwłaścicielki działki nr [...].

W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że nawet hipotetyczne naruszenie wskazanych w zażaleniu przepisów warunków technicznych w stosunku do odległości z działką nie będącą własnością czy współwłasnością M. W., nie świadczy o istnieniu interesu prawnego wnioskodawczyni w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o wznowienie, a tylko w tym zakresie może zostać przeprowadzone postępowanie wznowieniowe na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W konsekwencji za niezasadny uznał Wojewoda zarzut zażalenia dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 2 i § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym zarzut dotyczący wydania postanowienia organu pierwszej instancji z naruszeniem przepisu art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.

Odnosząc się natomiast do podnoszonych w uzasadnieniu zażalenia okoliczności uchylenia wyrokiem WSA w Gliwicach z 16 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 90/16 decyzji SKO w B. z [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] r. o warunkach zabudowy inwestycji na działce nr [...] objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. Wojewoda stwierdził, że nie ma ona wpływu na zakres postępowania wznowieniowego, którego celem jest ustalenie czy żalącej się, w dniu wydania pozwolenia na budowę przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym tym pozwoleniem.

W konsekwencji wobec nie przedłożenia przez M. W. dowodów świadczących o ewentualnym ujemnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji na jej działkę nr [...], Wojewoda doszedł do przekonania, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, co również jego zdaniem uzasadniało odmowę wstrzymania wykonania tego pozwolenia.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. reprezentowana przez racę prawnego M. W. wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Prezydenta Miasta B. oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zarzuciła, że postanowienie Wojewody zostało wydane z naruszeniem:

1. 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 8 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. - poprzez nienależyte wyjaśnienie i niezbadanie przez organ wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie w sprawie, a przez to naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności przez brak ustalenia zakresu oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] r., [...], na nieruchomość będącą współwłasnością skarżącej, składającą się z działki [...] w B., a w konsekwencji zaniechanie realizacji obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,
3. b) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez jego pominięcie i nieuwzględnienie, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...] z [...] r., [...], zaistniała przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w związku z czym koniecznym było w pierwszej kolejności uchylenie decyzji kończącej postępowanie w sprawie,
4. c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. i art. 152 § 1 K.p.a. – poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, pomimo istnienia okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia jego decyzji nr [...] z [...]r. ([...]) w wyniku wznowienia postępowania, w szczególności pomimo tego, że decyzja ta została wydana w oparciu o uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego. Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 maja 2016 r. (II SA/GI 90/16) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...]r. ([...]) utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta B. z [...]r. ([...]) o warunkach zabudowy działki nr [...] w B. obręb K., jak też z uwagi na niezgodność projektu zagospodarowania działki i terenu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego,
5. 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
6. a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: P.b.) - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego wydaniem przez Prezydenta Miasta B. decyzji nr [...] z [...]r. ([...]),
7. b) art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że projekt zagospodarowania działki nr [...] w B. Obręb K. nie spełnia wymogów dotyczących odległości wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej, a to przez to, że odległość ta wynosi ok. 1,20 m, podczas gdy powinna wynosić nie mniej niż 3 m.

W uzasadnieniu skargi w odniesieniu do sformułowanych w jej części wstępnej zarzutów zaakcentowano fakt niedostatecznego wyjaśnienia i zbadania przymiotu skarżącej jako strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę na działce sąsiedniej nr [...] w B., w szczególności w odniesieniu do zakresu oddziaływania objętej tym pozwoleniem inwestycji na będącą przedmiotem współwłasności jej działki nr [...]. Stwierdzono, że w świetle treści art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego stroną postępowania są nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale także takie, na których nieruchomości obiekt może oddziaływać, nawet jeżeli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z Prawa budowlanego i przepisów odrębnych. W tym względzie organy orzekające nie wzięły pod uwagę ewentualnych ograniczeń w zabudowie działki sąsiedniej wynikających m.in. z treści § 12 ust. 6 i § 13, § 60 oraz § 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Dalej zaakcentowano, że wobec utraty przez decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ale objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] r. inwestycji, zaistniały przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1c pkt 2 w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdzono, że wynikające z rozporządzenia odległości odnoszą się również do granic działek drogowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do zasady stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w związku z treścią art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie Wojewody [...] zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów skutkującym jego wzruszeniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a.

W świetle treści art. 152 § 1 Kpa obowiązek orzeczenia przez organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania o wstrzymaniu wykonania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym występuje, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

W konsekwencji wymieniona w tym przepisie przesłanka wstrzymania decyzji pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 151 Kpa z którego wynika przy spełnieniu jakich przesłanek decyzja objęta postępowaniem wznowieniowym może być uchylona. Zarzuty skargi do tego mającego decydujące znaczenie dla rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji i na rozpoznanie wniesionej do Sądu skargi, związku wprost się jednak nie odnoszą. Również organy obu instancji w swoich postanowieniach tego związku wprost nie analizują. Czynią to jednak pośrednio twierdząc, że skarżącej z uwagi na zgłoszone przez nią zarzuty co do inwestycji na działce nr [...], objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] r., nie przysługiwał w postępowaniu zakończonym tą decyzją przymiot strony. Gdyby przyjąć za trafne to stwierdzenie to jego konsekwencją byłoby ustalenie, że brak było po stronie skarżącej podstaw do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Tym samym w sprawie zaistniałaby określona w art. 151 § 1 pkt 1 Kpa podstawa do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej.

W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy stanowisko organów orzekających co do tego, że skarżącej nie przysługiwał w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. przymiot strony, nie zasługuje jednak na akceptację. Błędnie bowiem organy te interes prawny skarżącej utożsamiły z jego naruszeniem.

W świetle treści art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy natomiast przychylić się w przeważającej części do mającej przemawiać za przyznaniem skarżącej przymiotu strony, argumentacji zawartej w skardze. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela przy tym stanowiska skarżącej, prezentowanego też w orzecznictwie, że przymiot taki w sprawie pozwolenia na budowę przysługuje każdemu właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub zarządcy nieruchomości pozostającej w zakresie jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Nie jest ono bowiem oparte na obiektywnych i dających się skontrolować przesłankach oraz pozostaje w jednoznacznej sprzeczności z treścią art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego.

Niemniej jednak w związku z treścią tego ostatniego przepisu skarżąca jako współwłaścicielka działki sąsiedniej nr [...] trafnie powołała się w skardze na treść § 12 ust. 3 pkt 4 i ust. 6 oraz § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z których, w przypadku zrealizowania inwestycji na działce nr [...], mogą wynikać wskazane w skardze ograniczenia w zagospodarowaniu jej działki nr [...]. To zaś oznacza, że działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji (obiektu) w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji w świetle treści art. 28 ust. 2 tego aktu prawnego przesądza to o przymiocie skarżącej jako strony postępowania w sprawie zakończonej kwestionowanym pozwoleniem na budowę.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze nie przesądza to jednak samo przez się o zaistnieniu podstawy do uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Należało wziąć bowiem jeszcze pod uwagę treść art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa. W konsekwencji należało odpowiedzieć na pytanie czy gdyby skarżąca brała jako strona udział w postępowaniu zakończonym objętym postępowaniem wznowieniowym pozwoleniem na budowę, to czy w postępowaniu tym mogłaby zapaść decyzja o innej treści. Tylko bowiem wówczas należałoby przyjąć, że zgodnie z art. 152 § 1 Kpa okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, co jak wskazano już wyżej stanowi w niniejszej sprawie konieczną przesłankę wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę z dnia [...]r.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na tak postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Należy mieć bowiem na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy w dacie wydania pozwolenia na budowę z dnia [...]r. Nie ma zatem z tego względu znaczenia, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, akcentowana w skardze okoliczność uchylenia wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 90/16 decyzji SKO w B. o ustaleniu dla spornej inwestycji warunków zabudowy. Decyzja ta w dacie wydawania pozwolenia na budowę miała bowiem przymiot ostateczności i mogła stanowić podstawę wydania tego pozwolenia. Utrata tego przymiotu po wydaniu pozwolenia na budowę może ewentualnie stanowić podstawę wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, która może być dopiero rozpatrywana w odrębnym postępowaniu. Z tego też względu, wbrew stanowisku skarżącej, z uwagi na wydanie w/w wyroku nie było podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego wszczętego i toczącego się w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 Kpa.

W odpowiedzi na pytanie czy w postępowaniu wznowieniowym mogłaby zapaść inna niż kwestionowane pozwolenie na budowę decyzja, na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut wydania jej z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem Sądu wymienione w tym ostatnim przepisie odległości należy bowiem liczyć nie od granicy działki na której miejsca postojowe mają być usytuowane a od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Takiego przymiotu nie posiada zaś sąsiednia działka drogowa nr [...]. Jakkolwiek w analizowanym przepisie istotnie prawodawca nie użył jak w § 12 sformułowania "sąsiednia" działka budowlana, to taka jego wykładnia w orzecznictwie nie jest kwestionowana oraz znajduje potwierdzenie w powiązaniu treści tego przepisu z treścią § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 tego rozporządzenia. Przy spełnieniu treści § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (przy założeniu że chodzi o sąsiednią działkę budowlaną) możliwe jest bowiem jednocześnie wybudowanie na tej sąsiedniej działce budynku z oknami w pomieszczeniach na pobyt ludzi w odległości 4m od granicy tj. zgodnie z treścią § 12 ust. 1 pkt 1. Nadto odniesienie odległości z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia do objętej inwestycją granicy działki budowlanej premiowałoby w nieuzasadniony sposób możliwość zabudowy miejscami postojowymi sąsiedniej działki drogowej bez żadnych w tym względzie ograniczeń (w liniach ograniczających ulicę).

Niezależnie od tego należy podnieść, że skarżąca nie wykazała w żaden sposób aby zgłoszenie tego zarzutu było związane z jakimkolwiek naruszeniem jej interesu prawnego, gdy zważy się, że kwestionowane miejsca postojowe są usytuowane w znacznej odległości od jej działki i ich lokalizacja nie ogranicza sposobu jej zagospodarowania.

Również działając z urzędu, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd nie znalazł podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że objęte postępowaniem wznowieniowym pozwolenie na budowę zostało w dacie jego podjęcia wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i z naruszeniem wynikającego z tych przepisów interesu skarżącej.

Jak wynika z powyższych wywodów w świetle zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego nie zostało wykazane aby we wszczętym w niniejszej sprawie postępowaniu wznowieniowym mogła zapaść inna decyzja niż odpowiadająca w istocie pozwoleniu na budowę z dnia [...]r. Tym samym trudno przyjąć, że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania zgodnie z treścią art. 152 § 1 Kpa. W tej zaś sytuacji w świetle treści tego przepisu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę.

Ostateczne przesądzenie zaistnienia przesłanek z art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 2 Kpa może przy tym nastąpić jedynie w zasadniczym postępowaniu wznowieniowym. W niniejszym postępowaniu wystarczające i dopuszczalne było jedynie ustalenie wystąpienia prawdopodobieństwa takiego rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu. Jego nie w pełni wyczerpujące i częściowo błędne (co do przymiotu skarżącej jako strony) uzasadnienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.