Uzasadnienie
Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. znak: [...], uchylająca decyzję Starosty C. Nr [...]z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy.
Wskazaną wyżej decyzją Starosta C., działając na wniosek M. M. i P. P. reprezentujących Przedsiębiorstwo [A ]zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia budowlanego na budowę wolnostojącej tablicy reklamowej typu LED, na terenie działki nr [...] w U. W uzasadnieniu podkreślił, iż zamierzenie inwestycyjne odpowiada warunkom określonym w rat. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, popz. 1118 ze zm., dalej: pr. bud.), w szczególności jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a teren inwestycji nie jest objęty obszarem Natura 2000.
Od tej decyzji odwołanie wniósł zarząd Województwa [...] podnosząc, iż została ona wydana mimo negatywnego uzgodnienia projektowanej inwestycji przez zarządcę drogi wojewódzkiej Nr [...]. Zarządca drogi nie wyraził zgody na lokalizację przedmiotowej tablicy reklamowej na działce nr [...], przylegającej bezpośrednio do działki drogowej drogi wojewódzkiej Nr [...], z uwagi na ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z art. 45 ust.1 pkt. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: pr.ruch. drog.) zabrania się umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzanie w błąd uczestników ruchu. Umieszczenie ekranu typu LED wyświetlającego treści reklamowe w pobliżu skrzyżowania może spowodować odwrócenie uwagi kierowcy i doprowadzić do powstania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Wojewoda [...] przywołaną wyżej decyzją z dnia [...]r. znak: [...]uchylił decyzję Starosty C. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podniósł, iż planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie ekranu typu LED na działce nr [...] w U. zostało zlokalizowane w odległości 20 metrów od krawędzi jedni drogi wojewódzkiej Nr [...], a więc bezpośrednio przy pasie drogowym. Odległość ta wyznacza minimalna granicę usytuowania obiektów od krawędzi drogi wojewódzkiej poza terenem zabudowanym. Należy zatem przyjąć, zdaniem Wojewody, iż ze względu na przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. inwestycja ta wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi. Podkreśla szczególne usytuowanie inwestycji w pobliżu skrzyżowania drogi wojewódzkiej z drogą gminną, o dużym natężeniu ruchu, co będzie miało wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Zwraca także uwagę na fakt, iż Starosta C. analizując obszar oddziaływania inwestycji objął nim również działkę nr [...], należącą do Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., pozostającą pasem drogowym drogi wojewódzkiej.
Okoliczności podnoszone wyżej uzasadniają konieczność uzgodnienia z zarządcą drogi lokalizacji bądź rodzaju obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. bud. przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza m.in. posiadanie wymaganych uzgodnień, zaś brak uzgodnienia lokalizacji przedmiotowej inwestycji uzasadnia uchylenie podjętego rozstrzygnięcia. W dalszym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien wezwać inwestorów do uzupełnienia wniosku o stosowne uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego z zarządcą drogi tj. Zarządem Województwa [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik inwestorów – radca prawny R. B., zarzucając Wojewodzie [...]: po pierwsze – naruszenie przepisów prawa materialnego (mylni określonych w skardze jako "przepisy postępowania") art. 39 ust. 3 w zw. z art. 4 pkt. 1 oraz art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, iż usytuowanie obiektu budowlanego objętego wydanym pozwoleniem wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi; po drugie – naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 i 138 § w k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Zarząd Województwa [...] - Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. ma w sprawie przymiot strony i mógł wnieść odwołanie od decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia budowlanego.
Jeśli chodzi o pierwszy ze wskazanych wyżej zarzutów, to, zdaniem skarżącego, budowa " wolnostojącej tablicy reklamowej" nie wymaga uzyskania zgody zarządcy drogi. Nie znajduje tu zastosowania art. 39 ust. 3 ustawy z 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze m., dalej: ust. dr.publ.), który odnosi się do lokalizacji obiektów budowlanych w pasie drogowym. Działka nr [...] nie pozostaje w pasie drogowym żadnej drogi publicznej. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest to teren "zieleni izolacyjnej", należący do "terenów zieleni, terenów otwartych i lasów". Inwestycja nie koliduje z art. 43 ust. 1 tej ustawy, bowiem zlokalizowana będzie w odległości 24 metrów od zewnętrznej krawędzi drogi wojewódzkiej (poza terenem zabudowy), podczas gdy wskazany przepis wymaga zachowania minimalnej odległości 20 metrów. Także wymagana odległość od drogi gminnej została zachowana.
Tylko w sytuacji, w której obiekt byłby lokalizowany w odległości mniejszej niż wnikająca z art. 43 ust. 1 ust. dr. publ., wymagana jest zgoda zarządcy drogi. Obiekt budowlany w postaci tablicy reklamowej nie wymaga obsługi komunikacyjnej i nie spowoduje żadnych zmian w zakresie włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, stąd jego budowa nie wymaga zgody zarządcy drogi na podstawie art. 35 ust. 3 ust. dr.publ.
Zdaniem skarżącego, konieczność uzyskania zgody zarządcy drogi na realizację przedmiotowej inwestycji nie wynika również z postanowień art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. (w skardze mylnie podano przepis art. 47 ust. 1 pkt. 7), który zakazuje umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujących oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Wojewoda [...] podejmując zaskarżoną decyzję nie wykazał, aby tablica reklamowa mogła oślepiać lub wprowadzać w błąd uczestników ruchu drogowego. Ponadto, organ odwoławczy nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście C. aby ten dokonał w tym zakresie ustaleń, lecz w celu wyjaśnienia kwestii zgody zarządcy drogi na usytuowanie tego obiektu. Jak podkreśla skarżący, przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. nie ma żadnego związku z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji.
Uzasadniając drugi z zarzutów podnoszonych w skardze, odnoszącego się do kwestii interesu prawnego Zarządu Województwa [...], skarżący prezentuje stanowisko, iż nie był on strona postępowania. Wskazuje na przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, dalej: pr. bud.), określający krąg podmiotów mających status strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia budowlanego. Stronami, w myśl tego przepisu, są również właściciele nieruchomości sąsiednich znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wymaga to wykazania konkretnego przepisu, przewidującego, w określonym stanie faktycznym danej sprawy, ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu (wyrok WSA VII SA/Wa 1746/08). Chodzi tu o przepisy prawa materialnego administracyjnego, nie będzie wystarczające powołanie się jedynie na przepisy prawa cywilnego (wyrok NSA II OSK 592/07).
Realizacja inwestycji objętej pozwoleniem nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek nieruchomości, której zarządcą byłby Zarząd Województwa [...]. Żadna nieruchomość, pozostając w jego zarządzie, nie leży w obszarze oddziaływania tego obiektu budowlanego w związku z czym nie był on stroną prowadzonego postępowania. Nie miał, tym samym, legitymacji do wniesienia odwołania czego skutkiem powinno być stwierdzenie jego niedopuszczalności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko co do konieczności uzyskania zgody ze strony zarządcy drogi na lokalizację inwestycji. W kwestii posiadania przymiotu strony przez Zarząd Województwa [...] stwierdził, iż działka stanowiąca część pasa drogowego drogi wojewódzkiej znajduje się w obszarze oddziaływania planowej inwestycji ze względu na postanowienia art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. Wobec tego Zarząd Województwa [...], działający przez Zarząd Dróg Wojewódzkich sprawujący nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym, jest stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja bądź postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego przepisów postępowania, sąd, w zależności od stopnia tego naruszenia, eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie (§ 1 pkt 1) lub stwierdzenie nieważności (§ 1 pkt 2).
W innym wypadku skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 cytowanej ustawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, co oznacza, że ocenia sprawę w jej całokształcie.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. znak: [...] uchylającej decyzję Starosty C. Nr [...]z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wykazało, że decyzja ta jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skarga podlega uwzględnieniu.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja kasacyjna organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przepis ten stanowił: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy."
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji powinna skupiać się na ocenie przesłanek uzasadniających skorzystanie z uprawnienia do podjęcia tego wyjątkowego (niemerytorycznego) rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, a więc na tym, czy rzeczywiście rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej stanowiącej przedmiot postępowania wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym wskazuje się na wyjątkowy charakter tego rozstrzygnięcia i wiążący się z tym zakaz stosowania wykładni rozszerzającej przesłanek podejmowania decyzji określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. G.Łaszczyca w: G.Łaszczyca, Cz.Martysz, A.Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010, s.). Jak stwierdza NSA w wyroku z 23 września 2009 r. I OSK 1566/09 (LEX nr 745088): " Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w zdaniu pierwszym in fine tego ostatniego przepisu, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 k.p.a., tj. przeprowadzenia przez organ dodatkowego postępowania dowodowego."
W decyzji kasacyjnej tego rodzaju organ odwoławczy nie może przesądzać o istocie sprawy (por. wyr. NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r., II SA 734/00, niepubl.). Ingerencja w postaci zaleceń co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy, rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.a. (wyr. NSA z dnia 27 października 1999 r., I SA 2127/98, niepubl.).
Przyjdzie już w tym miejscu zauważyć, że organ odwoławczy formułując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźne zalecenie dotyczące uzyskania zgody Zarządu Województwa [...] (dalej: Zarząd) na lokalizację przedmiotowej inwestycji tak zakreślone granice przekroczył. Zalecenie to, w istocie rzeczy przesądza o kierunku rozstrzygnięcia podejmowane przez organ pierwszej instancji. Brak zgody Zarządu oznacza bowiem konieczność podjęcia decyzji o odmowie wydania pozwolenia budowlanego.
Kontrola legalności decyzji obejmuje nie tylko samo rozstrzygnięcie, ale również jego uzasadnienie. W świetle art. 107 § 1 k.p.a. uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa, subsumpcji normy prawnej oraz celów i skutków rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Rzeszowie z 16 marca 2011 r, II SA/Rz, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Zatem ocenie Sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem (tak NSA w wyroku z 15.11.2000 r. I SA/Gd 668/98, baza orzecz. LEX Nr 47109). W orzecznictwie wypowiedziano pogląd, że dopuszczalne jest nawet wzruszenie przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej z powodu wadliwości stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu, mimo że jej sentencja jest zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 5.02.1990 r., IV SA 832/89, opubl. ONSA Nr 2-3/1990, poz. 31).
Wojewoda [...] uchylając decyzję Starosty C. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jako podstawowy motyw rozstrzygnięcia, wyrażony w uzasadnieniu decyzji, przyjął brak wymaganego prawem uzgodnienia lokalizacji tablicy reklamowej z zarządcą drogi. Jednocześnie zobowiązał organ pierwszej instancji do wezwania inwestora, w celu uzupełnienia projektu budowlanego o stosowne uzgodnienie zamierzenia inwestycyjnego z zarządcą drogi tj. Zarządem Województwa [...], Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. W myśl art. 32 ust. 1 pkt. 2 pr. bud. pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.
Wobec tego właściwy organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia budowlanego będzie uprawniony do żądania przedłożenia przez inwestora określonych pozwoleń, uzgodnień czy opinii tylko i wyłącznie wtedy, kiedy przepisy szczególne będą "wymagały" tego rodzaju aktów. Respektując zasadę legalności działania organów administracji publicznej przyjąć należy, iż tymi "przepisami szczególnymi" w rozumieniu art. 32 ust. 1 pkt. 2 pr. bud. mogą być jedynie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, ściślej rzecz ujmując: prawa materialnego administracyjnego, bowiem tylko w nich można upatrywać podstawy do nałożenia na jednostkę określonego obowiązku publicznego, jak też kompetencji organu uprawniającej go do żądania od jednostki wykonania tegoż obowiązku.
Przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog., przywoływany przez Wojewodę [...] jako materialnoprawna podstawa uzyskania przez inwestora zgody od zarządcy drogi publicznej, zakazuje umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Nie przewiduje on jednak konieczności (obowiązku) uzgodnienia z zarządcą drogi lokalizacji obiektu budowlanego na działce graniczącej z działką położoną w pasie drogowym drogi publicznej. Co więcej, zakaz sformułowany w tym przepisie ma charakter bezwzględnie wiążący i nie może w żaden sposób podlegać uchyleniu, nawet w sytuacji uzyskania zgody zarządcy drogi na umieszczenie inwestycji o takim oddziaływaniu w drodze lub w jej pobliżu. Zatem norma zawarta w art. 145 ust. 1 pkt. 7 nie może stanowić zatem prawnej podstawy nałożenia na inwestora takiego obowiązku.
Podstawy takiej nie kształtują również przepisy ustawy o drogach publicznych, które przewidują, między innymi, obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym (art. 39 ust. 3), zgody zarządcy na usytuowanie obiektu w mniejszych odległościach niż przewidziano to w art. 43 ust. 1 (art. 43 ust. 2 ust. drog. publ.). oraz zgody w sytuacji, w której obiekt wymaga obsługi komunikacyjnej w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą (art. 35 ust. 3 ust. drog. publ.).
Powyższa analiza prowadzi do konkluzji, iż brak jest podstawy materialnoprawnej do uzgadniania z zarządcę drogi lokalizacji tablicy reklamowej typu LED na działce pozostającej w sąsiedztwie drogi publicznej. Z tego względu uzgodnienie takie nie mieści się w hipotezie art. 32 ust. 1 pkt. 2 pr. bud. i co za tym idzie nie stanowi przesłanki warunkującej wydanie pozwolenia budowlanego.
W ocenie Sądu, nie bez znaczenia dla prowadzonego postępowania i podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie pozostaje jednak regulacja zawarta w art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. Celem tego przepisu jest ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego przed działaniami polegającymi na "umieszczaniu" na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu. Funkcja ochronna tej regulacji powinna podlegać uwzględnieniu we wszelkiego rodzaju postępowaniach administracyjnych prowadzących do "umieszczania" inwestycji w pasie drogowym drogi publicznej bądź też albo w sąsiedztwie takiej drogi. W języku polskim słowo "umieścić" oznacza "położyć, postawić gdzieś, ulokować w jakimś miejscu" (Mały słownik języka polskiego pod red. E.Sobol, Warszawa 1995 r, s.979). Pojęcie "umieszczania" obejmuje z całą pewnością sytuowanie obiektów budowlanych w terenie, wobec czego w postępowaniu zmierzającym do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę kwestia realizacji zamierzenia inwestycyjnego mieszczącego się w hipotezie pkt. 7 ust. 2 art. 45 pr.ruch.drog. powinna być brana pod uwagę zważywszy zgłasza na to szczególny charakter działki, na którą inwestycja ta może oddziaływać.
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, zastosowanie znajduje przepis art. 35 ust.1 pkt. 2 pr. bud., nakładający na organ architektoniczno –budowlany obowiązek sprawdzenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami odrębnymi, w tym techniczno-budowlanymi. Niewątpliwie przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. jest "przepisem odrębnym", o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt. 2 pr. bud.
Do oceny, w związku z tym, pozostaje kwestia pozostawania działki nr [...], stanowiącej część drogi wojewódzkiej Nr [...], w obszarze oddziaływania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (organ odwoławczy odnosi się do tego dopiero w odpowiedzi na skargę). Obszar oddziaływania obiektu obejmuje, zgodnie z art. 3 pkt. 20 pr. bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Również i w tym przypadku art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. trzeba traktować jako "przepis odrębny" w rozumieniu przytoczonej definicji, wyznaczający obszar oddziaływania inwestycji ze względu na ograniczenia wynikające z tego przepisu. Jeśli tablica reklamowa stanowiąca przedmiot wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia budowlanego jest urządzeniem wysyłającym lub odbijającym światło w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzającym w błąd uczestników ruchu i tak rozumiane oddziaływanie tej tablicy rozciąga się na działki sąsiednie zajęte pod drogę publiczną, to przyjąć trzeba iż znajdują się one w obszarze oddziaływania inwestycji.
Przyjęcie stanowiska prezentowanego wyżej, co wymaga podkreślenia, stanowi podstawę do uznania istnienia po stronie Zarządu Województwa [...] interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia budowlanego na budowę tablicy reklamowej usytuowanej w pobliżu drogi publicznej, jako organu zarządzającego drogą wojewódzką Nr [...], a tym samym i działką nr [...] stanowiąca część tej drogi. Zgodnie z art. 28 ust. 2 pr. bud., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są bowiem: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Kwestia interesu prawnego Zarządu Województwa [...] i tym samym posiadania statusu strony w przedmiotowym postępowaniu, na gruncie regulacji prawnych przywołanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, budzi daleko idące wątpliwości. Zarząd nie może wywodzić swojego interesu prawnego z pozycji organu uprawnionego do uzgadniania inwestycji lokalizowanych poza pasem drogowym, bowiem, jak wykazano wyżej, przepis art. 45 ust. 1 pkt. 7 pr.ruch.drog. nie kształtuje jego kompetencji do wyrażania zgody w takich sprawach. Nawet jeśliby tak było, to publicznoprawna kompetencja do współdziałania polegająca na wyrażenia zgody na realizację określonego przedsięwzięcia nie buduje interesu prawnego po stronie organu właściwego do podjęcia takiego aktu. Mamy do czynienia w tym przypadku z sytuacją analogiczną do określonej w art. 106 k.p.a., odnośnie której tak w doktrynie procesu administracyjnego jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż organ współdziałający nie jest stroną postępowania prowadzącego do wydania decyzji.
Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy winien będzie uwzględnić wskazówki Sądu zawarte w niniejszym wyroku, a następnie wydać decyzję odpowiadającą prawu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.