Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. L. i B. L. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu podkreślając, że ze względu na stan zdrowia oraz niskie dochody nie są w stanie ponieść wydatku na koszty sądowe – związane z postępowanie kasacyjnym oraz wydatków na fachowego pełnomocnika z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżący, będący małżeństwem, wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 80 m2. Zadeklarowali, że nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem ich utrzymania się są emerytury rolnicze uzyskiwane w łącznej kwocie 1938 zł netto miesięcznie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2015 r. skarżący zostali zwolnieni od kosztów postępowania sądowego w całości. Oznacza to, że nie są zobowiązani do ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z treścią art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W opisywanej sytuacji ponowne rozpoznawanie wniosku o zwolnienie skarżących od kosztów sądowych jest zbędne, albowiem ich wniosek w tym zakresie został już wcześniej uwzględniony. Stąd też orzeczono o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia skarżących od kosztów sądowych.
Odnosząc się z kolei do wniosku dotyczącego ustanowienia fachowego pełnomocnika (adwokata) z urzędu uznano, iż istnieją przesłanki do uwzględnienia supliki strony w tym zakresie. Tak, jak wskazano to w postanowieniu z 12 czerwca 2015 r., za przychyleniem się do złożonego wniosku przemawia sytuacja osobista oraz materialna stron. Oboje skarżący są bowiem osobami niepełnosprawnymi, co oznacza, że ich potrzeby życiowe są wyższe od przeciętnych. Potwierdzeniem tego są nadesłane uprzednio faktury za zakup lekarstw opiewające na kwoty około 200 zł miesięcznie. Jeżeli uwzględni się przy tym istnienie schorzeń o charakterze przewlekłym, na jakie cierpią skarżący, konieczność wizyt lekarskich, rehabilitacji oraz wydatki na pokrycie bieżących zobowiązań kształtujące się na poziomie około 200 – 300 zł miesięcznie. Mając zaś na względzie, że Sąd wyrokiem z dnia 16 października 2015 r. oddalił skargę wnioskodawców i noszą się oni z zamiarem zaskarżenia tego orzeczenia, udział fachowego pełnomocnika uznać należy za uzasadniony. Stąd też uznano, iż zasadnym będzie wyłożenie ze środków publicznych kwot na ten cel.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy oraz działając na podstawie art. 249a, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.