Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. Ł. i B. Ł. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych, podkreślając, że ze względu na stan zdrowia oraz szczupłość uzyskiwanych dochodów nie są w stanie ponieść wydatku na koszty sądowe. Z treści formularz wynika, że skarżący, będący małżeństwem, wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 80 m2. Zadeklarowali, że nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem ich utrzymania się są emerytury rolnicze uzyskiwane w łącznej kwocie 1938 zł brutto miesięcznie. Do druku formularza dołączono szereg dokumentów obrazujących sytuację materialną stron, w tym zaświadczenia o niepełnosprawności, rachunki za media oraz za lekarstwa.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Okoliczności powołane przez skarżących nie rodzą wątpliwości, a wobec tego ich wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że oboje skarżący są osobami niepełnosprawnymi, co oznacza, że ich potrzeby życiowe są wyższe od przeciętnych. Potwierdzeniem tego są nadesłane faktury za zakup lekarstw opiewające na kwoty około 200 zł miesięcznie. Jeżeli uwzględni się przy tym istnienie schorzeń o charakterze przewlekłym, na jakie cierpią skarżący, konieczność wizyt lekarskich, rehabilitacji oraz wydatki na pokrycie bieżących zobowiązań kształtujące się na poziomie około 200 – 300 zł miesięcznie, to niewątpliwie nawet uiszczenie stosunkowo niewielkiej kwoty (200 zł) tytułem wpisu od skargi może okazać się dla stron zbyt problematyczne i postawić je przed dylematem wyboru: pokrycie kosztów sądowych czy wydatków związanych z egzystencją. W opisywanej sytuacji uzasadnionym jest więc uwzględnienie złożonego wniosku i zwolnienie stron od kosztów sądowych w całości.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.