Uzasadnienie
Skarżąca, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 508 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na "nienajlepszą sytuację finansową jej rodziny". W szczególności zwróciła uwagę na koszty utrzymania mieszkania własnego oraz innego lokalu, bezprawnie zajętego przez osobę trzecią, a także fakt spłaty pożyczek zaciągniętych na zakup dóbr konsumpcyjnych (aparatu, telewizora) oraz samochodu osobowego.
Z treści formularza wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem i małoletnią córką, zamieszkując lokalu o pow. 46,5 m2, a w skład jej majątku wchodzi nieruchomość gruntowa o pow. 2995 m2. Zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Podała jedynie, że ma zaciągnięty kredyt na samochód w wysokości 29.700 zł. Źródłem utrzymania się strony są dochody z tytułu umów o pracę – skarżącej i jej małżonka uzyskiwane w łącznej wysokości 4336 zł brutto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała dokumenty obrazujące jej sytuację materialną, w tym stałe, miesięczne wydatki oraz wysokość rat zaciągniętych zobowiązań kredytowych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. W opisywanej przez skarżącą sytuacji nie można uznać, że jest ona osobą zasługującą na przyznanie prawa pomocy.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż zarówno skarżąca jak i jej małżonek dysponują stałymi źródłami dochodu, który w sumie daje kwotę 3997 zł netto miesięcznie – co wynika z nadesłanych zaświadczeń wystawionych przez ich pracodawców. Stałe miesięczne wydatki, przeznaczane na usługi telekomunikacyjne, energię elektryczną, czynsz za lokal mieszkalny oraz pobyt dziecka w przedszkolu kształtują się na poziomie około 750 zł. Tego typu wydatki uznać należy za niezbędne dla funkcjonowania rodziny, a co za tym idzie nie można oczekiwać, że strony zrezygnują z nich względem obowiązku opłacenia kosztów postępowania sądowego.
Nie można natomiast do tego rodzaju wydatków zaliczyć opłat za TV satelitarną, czy też rat spłat zaciągniętych kredytów konsumpcyjnych. Fakt spłaty zobowiązań zaciągniętych na zakup dóbr materialnych w rodzaju nowego samochodu, odbiornika TV czy też aparatu fotograficznego nie może usprawiedliwiać rezygnacji z obowiązku poniesienia daniny o charakterze publicznoprawnym, którą są koszty sądowe. Zaspokajanie tego rodzaju potrzeb nie może być bowiem zaliczone do kosztów niezbędnych dla bieżącej egzystencji, a tym samym uzasadniać zwolnienia od kosztów sądowych. W istocie bowiem oznaczało by to nierówne traktowanie podmiotów uczestniczących w postępowaniach toczących się przed tut. Sądem i preferowanie tych z nich, którzy zaspokajając własne potrzeby konsumpcyjne oczekują z tego tytułu ulgi w spłacie zobowiązań publicznych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.