Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem geodezyjnym [...], k.m.[...], obręb [...], położonej przy ul. [...], której właścicielem była G. W., a na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w D., sygn. akt [...] z dnia [...] r., stała się M. M. Do zapłaty określonej kwoty na rzecz Gminy D. zobowiązano M. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. M. wystąpiła również z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04). Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki jej wykonanie spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności.
Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby sąd miał możliwość ich oceny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. II OZ 1153/12).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności nie przybliżyła żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem prawa nie mogą natomiast zdaniem Sądu stanowić podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Kwestie te będą mogły być rozstrzygane dopiero na rozprawie.
Zauważyć również należy, że opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej uiszczenia są odwracalne.
Jej uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconej kwoty, wraz z naliczonym oprocentowaniem (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 611/09).
Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącej niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.