Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB) odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] r. znak: [...]
Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
ŚWINB ww. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. (dalej: PINB) z dnia [...] r. nr [...] i umorzył postępowanie prowadzone przed organem pierwszej instancji w sprawie legalności budowy stacji transformatorowej 20/0,4 kV z włączeniem do sieci SN i nn na działce nr 1, położonej w S. Powyższa decyzja została doręczona R. J. (dalej: Skarżący) w dniu [...] r. W dniu [...] r. Skarżący złożył pismo kierowane do organu II instancji, zawierające kilka wątków, w tym wniosek o uzupełnienie ww. decyzji na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o "ukrytą" dokumentację, znajdującą się w UG w W.. Decyzja została oparta wyłącznie na kserokopiach.
Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z cyt. " przerobiony mazakiem wniosek na budowę znak: [...] z dnia [...] r., uzasadniający cały przebieg procesu budowlanego" oraz o uzupełnienie ww. decyzji cyt. "o przepis art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 55 i 59 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy Prawo budowlane". na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., o przeprowadzenie dowodu z cyt. " przerobiony mazakiem wniosek na budowę znak: [...] z dnia [...] r., uzasadniający cały przebieg procesu budowlanego" oraz o uzupełnienie ww. decyzji cyt. "o przepis art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 55 i 59 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy Prawo budowlane".
ŚWINB odmawiając uzupełnienia decyzji z [...] r. wskazał, iż stosownie do treści art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
Przedmiotowy wniosek został złożony po upływie terminu, o którym mowa w przepisie. Decyzja z dnia [...] r. znak: [...] została doręczona adresatowi w dniu 4 grudnia 2018 r. (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru ww. decyzji), natomiast w dniu 19 grudnia 2018r. R. J. nadał ww. wniosek w placówce operatora publicznego - Poczta Polska (zob. stempel pocztowy na kopercie, w której nadano tenże wniosek). Zatem wniosek został nadany dopiero piętnastego dnia w placówce operatora publicznego.
ŚWINB zauważył także, iż orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia, inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym - zażaleniowym (por. wyrok NSA dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt U SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, Nr 1, poz. 23). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia), powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (art. 111 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a.).
Ponadto, uzupełnienie rozstrzygnięcia będzie miało miejsce wyłącznie wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji, wydano akt częściowy, chociaż w ocenie organu miała ona załatwić całą sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałem zawartym w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi materiałami i dowodami (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 czerwca 2008 r., II SA/Gl 336/08).
Wobec tego, nawet żądanie wnioskodawcy złożone w terminie, nie mogłoby zostać uwzględnione, gdyż nie można uzupełnić decyzji w zakresie wskazanym przez zainteresowanego. Jego żądania nie dotyczą rozstrzygnięcia, ani też pouczenia co do prawa do wniesienia odwołania lub wniesienia powództwa do sądu powszechnego bądź skargi do sądu administracyjnego. Odnoszą się do uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do treści art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej powoływana jako: "p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w ustawie prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie w sprawie uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 § 1b k.p.a., jak zauważył ŚWINB, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią decyzji, której uzupełnienia domaga się strona. Odnosi się to także do postanowienia w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji wydanej w II instancji. Brak samodzielnego bytu prawnego oznacza brak możliwości kwestionowania go w drodze samodzielnej skargi, stąd skargę taką uznać trzeba za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. O niedopuszczalności skargi decyduje także i to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w postępowaniu administracyjnym nie przysługuje zażalenie, a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego, ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty.
Zatem skarga taka jest niedopuszczalna z innych przyczyn, niż wymienione w pkt. 1-5 § 1 art. 58 p.p.s.a. i podlega odrzuceniu na podstawie art. 111 § 1b w związku z art. 3 § 2 pkt 2 i 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.
Dostrzeżenie niedopuszczalności skargi nie pozwalało sądowi na merytoryczne odniesienie się do zarzutów skarżącego.