Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych. Postanowienie organu drugiej instancji zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżąca B.B. wniosła skargę na powyższe postanowienie. W skardze został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazywała, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było spowodowane koniecznością sprawowania opieki i uczestniczenia w leczeniu choroby nowotworowej matki. Do wniosku skarżąca dołączyła dokumentację medyczną związaną z leczeniem i terminami wyznaczonych wizyt H.M.R.. Skarżąca wskazywała, że o zaskarżonym postanowieniu zdała sobie sprawę dopiero po doręczeniu jej przez organ pierwszej instancji wezwania na rozprawę administracyjną.
Uczestnik postępowania E.C. ustosunkowując się do wniosku, w piśmie z dnia [...] r. wniosła o jego nieuwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a ponadto równocześnie z wnioskiem powinien dokonać czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333).
Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679).
W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała przesłanek, które uprawdopodabniałyby jej brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, podane przez skarżącą okoliczności związane z koniecznością sprawowania opieki nad chorą matką do takowych przesłanek nie należą. Skarżąca nie wykazała bowiem, że była jedyną osobą, która mogła sprawować opiekę nad chorym członkiem rodziny i że opieka ta wymagała całodobowej obecności skarżącej przy chorej osobie. Stała opieka nad chorym wiąże się również z tym, że sprawująca ją osoba dokonuje zwykle drobnych, codziennych czynności zmierzających do zaspokojenia potrzeb chorej osoby, np. zakupy. Czynności te zmuszają ją do opuszczenia domu. B.B. nie wykazała, że w okresie między [...] r. nie opuszczała mieszkania matki. Mogła zatem nadać przesyłkę pocztową zawierającą skargę.
W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że dochowała najwyższej staranności, a mimo to nie była w stanie w 30 dniowym terminie wnieść skargi.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.