Uzasadnienie
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1368 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w innej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego wynosi 240 zł. Wobec faktu, iż pełnomocnik strony ustanowiony został postanowieniem Sądu z dnia 3 listopada 2014 r., zaś wyrok Sadu zapadł w dniu 11 marca 2015 r., uzasadnionym było przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za reprezentowanie strony przed sądem pierwszej instancji, powiększonego o podatek od towarów i usług (§ 2 pkt. 3 rozporządzenia).
Zgodnie natomiast z treścią § 18 ust., pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – wynagrodzenie pełnomocnika stanowi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W realiach niniejszej sprawy będzie to kwota 120 zł). W niniejszej sprawie pełnomocnik sporządził skargę kasacyjną, stad też przyznano mu wynagrodzenie z tego tytułu.
Odnotować również wypada, że pełnomocnik strony sporządził oraz skutecznie wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn.. akt I OZ 1160/16). Tym samym, stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia przysługuje mu wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym w wysokości 120 powiększone o należny podatek od towarów i usług.
Przywołane wyżej rozporządzenie utraciło moc po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), z tym, że zgodnie z § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie to utraciło następnie moc z dniem 18 października 2016 r., kiedy to w życie weszło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1714). Jednakże, na mocy § 22 cyt. aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy zastosowanie znalazły stawki obowiązujące w dacie sporządzenia skargi kasacyjnej (dnia 27 maja 2015 r.), a więc rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.