Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 294/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę P. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych, jako wniesionej z uchybieniem terminu.
Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 20 kwietnia 2015 r.
W dniu 20 maja 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 18 maja 2015 r. zatytułowane "skarga kasacyjna na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 294/15 z dnia 8 kwietnia 2015 r.", skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmie tym skarżący oświadczył również, że nie stać go na opłacenie osoby z uprawnieniami prawniczymi. W związku z powyższym na podstawie zarządzenia z dnia 25 maja 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia oświadczenia, czy wobec treści ww. pisma składa on wniosek o przyznanie prawa pomocy, w terminie siedmiu dni pod rygorem przyjęcia, że nie składa takiego wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył na druku urzędowego formularza PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 294/15 oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Z kolei pismo z dnia 18 maja 2015 r. zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od postanowienia Sądu z dnia 8 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu
Administracyjnego chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie obowiązuje jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 P.p.s.a.).
Z powyższej regulacji wynika, że obowiązek ustanowiony w powołanym przepisie ma charakter bezwzględny, co o oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący sporządził osobiście skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, aby wnoszący ją był adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie wynika, aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że należy do kręgu wymienionych osób, a zatem trzeba stwierdzić, że nie miał on wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. To z kolei oznacza, że wniesiona skarga kasacyjna jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji – wobec treści art. 178 P.p.s.a, w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak też skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie – należało orzec jak w sentencji.