Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpił o ustanowienie radcy prawnego z urzędu, powołując się na trudną sytuację materialną, w szczególności zaś na stosunkowo niewielką kwotę jaka pozostaje do dyspozycji jego rodziny po opłaceniu bieżących kosztów utrzymania. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z małżonką, a w skład ich majątku wchodzi budynek mieszkalny o pow. 256 m2, udział (1/3) w budynku mieszkalnym o pow. 316 m2 (sprawa o podział majątku jest w toku) oraz nieruchomość rolna o pow. 0,45 ha. Wnioskodawca wraz z żoną utrzymują się ze świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3.542 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego P.B. nadesłał dokumenty obrazujące poziom i strukturę miesięcznych wydatków w jego rodzinie oraz wysokość uzyskiwanych dochodów.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Miesięczne dochody skarżącego i jego małżonki kształtują się na poziomie około 3400 zł netto, co ustalono w oparciu o nadesłane przez stronę kopie decyzji o waloryzacji świadczeń emerytalnych. Stałe, miesięczne wydatki, obejmujące opłaty za media oraz wykup niezbędnych lekarstw wynoszą zaś około 800 – 900 zł co ustalono w oparciu o nadesłane kopie rachunków oraz wyciągi z rachunków bankowych. W opisywanej sytuacji do dyspozycji skarżącego i jego małżonki pozostaje kwota około 2500 zł miesięcznie, która z powodzeniem pozwala na pokrycie ich pozostałych potrzeb życiowych a także wygospodarowanie środków na opłacenie pomocy fachowego pełnomocnika. Porównanie dochodów skarżącego z opisanymi wyżej wydatkami przeczy tezie o trudnym położeniu materialnym jego rodziny i uzasadnia odmowę uwzględnienia złożonego wniosku.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.