Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lutego 2022 r. B.M. i J.M. (dalej jako: skarżący) złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] r. nr [...], odmawiającą przyznania B.M. zasiłku rodzinnego z dodatkami na dzieci Z. M., K. M., L. D. i N. M. na okres zasiłkowy 2021/2022.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie interesu prawnego J.M. do zaskarżenia powyższej decyzji, skarżący w piśmie z dnia 31 marca 2022 r. wskazał, że wraz z żoną (tj. B.M.) oboje utrzymują dzieci, więc wniesienie skargi sądowej jest w ich wspólnym interesie prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przed rozpoznaniem skargi sądowoadministracyjnej w pierwszej kolejności rozważyć należy, czy skarga ta jest dopuszczalna, tj. czy akt stanowiący przedmiot sprawy jest zaskarżalny, czy sprawa należy do właściwości sądu oraz czy skargę wniósł podmiot do tego legitymowany. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne, tj. niespełniającą wyżej wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia.
Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, o ile ustawy przyznają mu prawo do wniesienia skargi.
Interes prawny, będący podstawą istnienia legitymacji do wniesienia skargi, musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym w orzecznictwie wskazuje się na bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt: II SA/Wa 1194/20). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. zainteresowanie rozstrzygnięciem zapadłym w danej sprawie, jednakże nie oparte na w/w normach prawnych, kształtujących sytuację prawną jednostki.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja w sprawie zasiłku rodzinnego, wydana w ramach postępowania zapoczątkowanego wnioskiem B.M.. Skarżąca B.M. niewątpliwie posiada interes prawny do zaskarżenia tej decyzji. Niemniej jednak drugi ze skarżących, tj. J.M. nie składał wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego, nie brał też udziału w postępowaniu przed organami obu instancji. W konsekwencji w sprawie przyznania B.M. zasiłku rodzinnego z dodatkami, posiada on co najwyżej interes faktyczny, wynikający z, jak sam wskazał, wspólnego wychowywania i utrzymywania dzieci, na które miał być przyznany zasiłek rodzinny. Nie posiada jednocześnie interesu prawnego, niezbędnego dla uznania jego legitymacji do wniesienia skargi sądowej na decyzję, opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. To zaś powoduje, że skarga J.M. na zaskarżoną decyzję jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a..