Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Centralnemu Ośrodkowi Sportu w Warszawie Oddział w S. pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą przy ulicy [...] w S. na działkach pgr nr [1],[2], [3], [4], [5], [6], [7] i [8].
Pismem z dnia [...] r. B. i Z. S. zwrócili się do Starosty [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej pismem Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego z dnia [...] r. nr [...], a pismem z dnia [...] r. dodatkowo wyjaśnili, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy także postępowania zakończonego decyzją w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na rzecz Centralnego Ośrodka Sportu w S. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], przywołując w podstawie prawnej art. 145 § 1, art. 146 i art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą w S., zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż wskutek złożenia trzech wniosków o wznowienie postępowania, wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie przekazano do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w przypadku prac budowlanych podlegających zgłoszeniu – wniosek o wznowienie postępowania uznano za bezzasadny (postępowanie wznawia się tylko w sprawach zakończonych decyzją ostateczną), z kolei wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę, wymagał uzupełnienia, wobec swojej nieprecyzyjności, a przede wszystkim wobec braku wskazania wyraźnie decyzji, której miał dotyczyć.
Po sprecyzowaniu wniosku organ stwierdził, iż w sprawie wydano pozwolenie na budowę, a kopie decyzji przesłano do stron postępowania, w tym do wnioskujących. Nikt nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania i decyzja stała się ostateczna w dniu [...] r., zatem nie można podzielić twierdzenia obecnie wnioskujących o wznowienie postępowania, iż nie brali oni udziału w postępowaniu (przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nadto organ dodał, iż sprawa udostępnienia służebności drogi została rozpatrzona przez sądy powszechne, a wszelkie sprawy związane z tym prawem winny być rozwiązywane na drodze postępowania cywilnego a nie administracyjnego.
W wyniku złożonego odwołania, rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić z powodu naruszenia przepisów proceduralnych. Powołując się na treść art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że decyzję odmawiającą wznowienia postępowania wydaje się w sytuacji, gdy jest ono niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz gdy strona zażądała wznowienia postępowania z uchybieniem terminu.
Zatem na wstępnym etapie postępowania organ właściwy może jedynie zbadać czy zachowane zostały wymogi formalne złożonego podania o wznowienie postępowania, czyli czy pochodzi ono od strony postępowania, dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, zostało złożone w ustawowym terminie i opiera się na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 lub art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania, gdy choć jeden z wymienionych wymogów nie został spełniony. Natomiast ocena przesłanek wznowienia, wskazanych w podanych wyżej przepisach, może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 Kodeksu. Ocena tych przesłanek na etapie badania zachowania warunków formalnych jest niedopuszczalna i przedwczesna. Dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera etap, w którym można zbadać wskazane przesłanki wznowienia. Organ pierwszej instancji nie sprawdzając, czy podanie o wznowienie spełnia wymogi formalne, w decyzji odmawiającej wznowienia dokonał oceny przesłanek wznowienia podanych w podaniu złożonym przez zainteresowanych, co jest niedopuszczalne. Stąd też w ponownym postępowaniu organ winien wyeliminować wskazane uchybienia.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem po powrocie sprawy do organu Starosta [...] działając na podstawie art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą w S. przy ulicy [...], udzielonego na rzecz Centralnego Ośrodka Sportu w W. Oddział w S., zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] z dnia [...] r. W krótkim uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie wznowiono w związku z pismem B. i Z. S. oraz decyzją Wojewody [...], który w uzasadnieniu nakazał wznowić postępowanie i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w stosunku do podanych przyczyn wznowienia, prowadzące do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Z kolei decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 145, art. 146 i art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą w S. przy ulicy [...] na wskazanych działkach, wydanej na rzecz Centralnego Ośrodka Sportu w W. Oddział w S. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło wystąpienia w sprawie wskazanych przez wnioskujących przesłanek wznowienia postępowania, tj. nie potwierdzono żadnych nowych okoliczności i zarzutów w stosunku do realizowanej inwestycji, które mogłyby być uznane za podstawę do uchylenia wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta wyjaśnił, że w dniu [...] r. wpłynął wniosek Centralnego Ośrodka Sportu o udzielenie pozwolenia na budowę wraz z wymaganymi dokumentami, czyli projektem budowlanym wraz z niezbędnymi uzgodnieniami, wyciągiem z ksiąg wieczystych oraz decyzją Burmistrza S. o warunkach zabudowy, wobec czego decyzją z dnia [...] r. wnioskowane pozwolenie zostało udzielone.
Decyzję tę inwestor odebrał w dniu [...] r., a jej kopie rozesłane zostały do stron postępowania, w tym do wnioskujących B. i Z. S., na adres wskazany w wypisie z rejestru gruntów. Decyzja ta została odebrana w dniu [...] r. (przez zięcia wnioskujących). W związku z powyższym nie można podzielić stanowiska, iż zachodzi w sprawie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ dodał także, iż sprawa udostępnienia służebności rozpatrzona została przez Sąd Rejonowy w B., a wyrok w tej sprawie został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w B. W ocenie organu wszelkie sprawy związane z użytkowaniem służebności przez zainteresowanych powinny być egzekwowane od strony zobowiązanej na drodze postępowania cywilnego, a nie administracyjnego.
W konkluzji organ dodał, że inwestycja zgodna jest z przedłożoną do wniosku decyzją Burmistrza S. o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] r., a usytuowanie obiektu na projekcie zagospodarowania działki jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego.
Od powyższej decyzji B. i Z. S. złożyli odwołanie, domagając się jej uchylenia. Zarzucili tej decyzji brak merytorycznej oceny wskazanych w podaniu podstaw wznowienia postępowania, mimo "zarzuconej kwalifikowanej wadliwości postępowania". W ich ocenie, w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 150 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie uchybienia postępowania spowodowane były działalnością organu, który wydał decyzję ostateczną, w związku z czym organ ten traci zdolność do podejmowania czynności procesowych w zakresie postępowania wznowieniowego. W ich ocenie działanie takiego organu godzić może w zasadę obiektywizmu. Wnosząc o ponowne przeanalizowanie sprawy wyraźnie wskazali podstawy wznowienia postępowania, a mianowicie, wydanie kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. w oparciu o sfałszowane dowody, a w szczególności w oparciu o nieważny wyciąg hipoteczny, brak uczestniczenia, bez własnej winy, w prowadzonym postępowaniu (zarzucili, iż doręczenie decyzji, o którym wspomina organ jest niezgodne z art. 42 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego), oraz wskazali na nowe okoliczności w sprawie, których nie uwzględniono w procesie decyzyjnym.
Wyjaśnili, że podanie o wznowienie postępowania wnieśli w ustawowym terminie. Podkreślili, że wybudowany na podstawie kwestionowanej decyzji stadion jest małym stadionem treningowym, służy sportowcom różnych dyscyplin przyjeżdżającym na różne zgrupowania (obozy treningowe) do S. W ich ocenie przesunięcie ogrodzenia wzdłuż ustanowionej służebności o 3,5 m w żaden sposób nie zmniejszy jego walorów użytkowych oraz atrakcyjności.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ pierwszej instancji zasadnie, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. Organ odwoławczy na podstawie udostępnionego materiału nie stwierdził występowania przesłanek wymienionych we wniosku zainteresowanych (piśmie z dnia [...] r.). Nie znalazła w ocenie organu drugiej instancji potwierdzenia informacja, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w oparciu o fałszywe dowody- nieważny wyciąg hipoteczny. Ustalono bowiem, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor Centralny Ośrodek Sportu dołączył odpis z księgi wieczystej Nr [...] z dnia [...] r. potwierdzający, iż jest właścicielem działek objętych wnioskiem. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dowodem fałszywym może być sfałszowany (podrobiony) dokument lub dokument, którego treść została sfałszowana i to tylko wtedy, gdy fałszywość ta stwierdzona zostanie orzeczeniem sądu lub innego organu.
Takiego jednak dowodu nie przedstawiono w sprawie. Nie stwierdzono także występowania drugiej podanej przesłanki, wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej, kwestionowanej decyzji podpisane przez zięcia zainteresowanych. Wbrew ich twierdzeniom doręczenie to w świetle art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego należy uznać za prawidłowe.
Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, B. i Z. S. zarzucili decyzji Wojewody [...] naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz naruszenia ogólnych zasad postępowania zawartych w art. 6 do art. 13, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a przede wszystkim naruszenia art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 tego Kodeksu.
Podnieśli, że jako podstawę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie wskazali art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 oraz pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślili, że orzekające w sprawie organy nie rozpatrzyły sprawy całościowo, a uzasadnienia przyjętych rozstrzygnięć opierają się na całkowicie dowolnej interpretacji przepisów prawa, podczas, gdy w wyroku z dnia 26 listopada 1991 r. sygn. II SA 937/91 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie jest dopuszczalna taka interpretacja jakiegokolwiek przepisu prawa, która by naruszała zagwarantowane konstytucyjnie prawa obywatelskie, a także pozostawała w sprzeczności z innymi przepisami obowiązujących ustaw". Podtrzymali argumenty zgłaszane w postępowaniu administracyjnym, a mianowicie: wydania przedmiotowej decyzji w oparciu o sfałszowane dowody (nieważny wyciąg hipoteczny) oraz zarzut z art. 145 § 1 pkt 4, gdyż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, a nawet nie doręczono im kwestionowanej decyzji (w tym miejscu stwierdzili, że powoływanie się przez organy na doręczenie w trybie art. 42 i art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można uznać za zasadne, gdyż podpisany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zięć nie ma statusu domownika).
Podkreślili, że organy całkowicie pominęły przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie nowe okoliczności w sprawie istniejące w dniu wydania rozstrzygnięcia, a nie znane organowi, wydającemu decyzję. Przedstawiając kalendarium załatwiania sprawy związanej z budową przedmiotowego boiska piłkarskiego w S., wskazali na bezprawne działanie organu, tj. wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę pomimo braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (cofnięcie odwołania od tej decyzji skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nastąpiło dopiero w dniu [...] r.) i w oparciu o nieaktualny wyciąg hipoteczny. Podkreślili, że pomimo ustanowienia aktem notarialnym drogi koniecznej po działkach inwestora, fakt ten nie został uwzględniony i doszło do zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego bez koniecznych w takich warunkach zmian, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji kuriozalnej i niebezpiecznej, narażającej na niebezpieczeństwo zarówno korzystających z bieżni i stadionu, jak i ich – mających prawo do korzystania z drogi koniecznej, biegnącej tuż przy bieżni. W rezultacie poruszanie się samochodem po takiej drodze stwarza duże niebezpieczeństwo dla wszystkich.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący podtrzymali swoją skargę i zawarte w niej argumenty. Skarżąca B. S. powtórzyła, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie została jej skutecznie doręczona, tym bardziej, że nowy adres wskazany został w akcie notarialnym i był znany organowi. Dodała, że służebność drogowa ustanowiona została aktem notarialnym wobec złożenia przez nich odwołania od decyzji o warunkach zabudowy. W związku z ustanowieniem służebności zdecydowali się na cofnięcie złożonego odwołania od wymienionej powyżej decyzji, ale uczynili to dopiero w dniu [...] r. Zatem decyzja zatwierdzająca przedłożony projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego boiska została wydana przez Starostę B. pomimo braku przymiotu ostateczności decyzji Burmistrza S. o warunkach zabudowy. Wyjaśniła nadto, że ogrodzenie dla rzutni stanowiące urządzenie infrastruktury stadionu zlokalizowane zostało w pasie służebności. Wyjaśnienia te podtrzymał skarżący Z. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt (decyzja bądź postanowienie) wydany został z naruszeniem przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, sąd, w zależności od stopnia tego naruszenia, eliminuje taki akt z obrotu prawnego poprzez jego uchylenie (§ 1 pkt 1) lub stwierdzenie nieważności (§ 1 pkt 2).
W innym wypadku skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 cytowanej ustawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 wymienionej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, co oznacza, że ocenia sprawę w jej całokształcie.
Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzającą ją decyzja Starosty B. dotknięte są uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.
Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego z bieżnią lekkoatletyczną wraz z infrastrukturą przy ulicy [...] w S. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania.
Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie złożonego wniosku pod względem formalnym i dopiero po stwierdzeniu, że wymogi te zostały zachowane organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1), względnie dokonać decyzją odmowy wznowienia tego postępowania (art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) w przypadku stwierdzenia nie spełniania warunków formalnych. Przeprowadzone postępowanie wznowieniowe może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1,) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Przesłanki wznowienia postępowania wymienione zostały w art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w podaniu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją dnia [...] r. przywołała trzy przesłanki wymienione w tym przepisie, a mianowicie: w pkt 1 – uznanie, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, w pkt 4 – sytuację, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i w pkt 5 - wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję.
W kontrolowanej sprawie postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] wznowił postępowania, uznając, po przeprowadzonym w myśl wskazań organu odwoławczego postępowaniu, że spełnione zostały przesłanki formalne. Z kolei decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] r. stwierdzając, iż podane przez skarżących w podaniu o wznowienie postępowania okoliczności nie mogą być uznane za zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy uznał dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę za przekonującą i wyczerpującą, utrzymując w mocy jego decyzję.
Dokonując jednak wnikliwej analizy wskazanych przez skarżących przesłanek podzielić trzeba tylko częściowo stanowisko organów, w części zaś należy uznać za przekonywujące argumenty strony skarżącej. Nie można uznać w rozpatrywanej sprawie za zasadne przesłanek wskazanych przez skarżących a określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zupełnie natomiast inaczej jednak należy odnieść się do przesłanki określonej w pkt 5 cytowanego przepisu. W stosunku do tej ostatniej przesłanki i wskazanych okoliczności organy zresztą w ogóle się nie odniosły.
Nie podlega natomiast w sprawie wątpliwości, iż na działkach inwestora – objętych kwestionowanym pozwoleniem na budowę stadionu – czyli decyzją z dnia [...] r., aktem notarialnym z dnia [...] r. zawartym pomiędzy skarżącymi a przedstawicielem właściciela (reprezentowanym przez Starostę [...]) ustanowiono służebność drogi koniecznej. Nie budzi także wątpliwości fakt, iż ustalenia poczynione w powyższym akcie notarialnym przeprowadzone zostały wobec złożenia przez skarżących odwołania od decyzji Burmistrza S. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego boiska piłkarskiego w S. w celu zagwarantowania skarżącym dostępu do drogi publicznej i zrezygnowania z dalszego postępowania odwoławczego. Jak wynika z przedłożonych w niniejszej sprawie akt administracyjnych okoliczności powyższe nie były znane organowi architektoniczno- budowlanemu wydającemu trzy dni później przedmiotową decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę tego boiska.
Fakt ten, wydaje się nie ulega wątpliwości, gdyż same organy architektoniczno-budowlane przeprowadzając w obecnym postępowaniu analizę zasadności udzielonego pozwolenia na budowę, powołują się m.in. na posiadanie wśród niezbędnych dokumentów warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę wypisu z księgi wieczystej Nr [...] z dnia [...] r. (potwierdzającego fakt, iż właścicielem działek objętych wnioskiem jest inwestor). W świetle powyższego należy jednak uznać, że w dniu [...] r. na wymienionych w powyższej księdze wieczystej nieruchomościach ustanowiona została służebność drogi koniecznej.
Zatem oparcie się na wypisie z dnia [...] r. nie uwzględniło zmienionego stanu faktycznego na nieruchomościach przewidzianych dla przedmiotowej inwestycji. Należy uznać, że wydając kwestionowaną decyzję Starosta [...] nie znał i nie uwzględnił tej zmiany sytuacji faktycznej, polegającej na ograniczeniu prawa dysponowania działkami objętymi wnioskiem inwestora. W związku z powyższym nie uwzględniono faktu wytyczenia drogi koniecznej dla skarżących i zatwierdzono projekt budowlany nie uwzględniający tej okoliczności na działkach w pełnej ich powierzchni.
Powstają także uzasadnione wątpliwości, czy zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie kwestionowanego pozwolenia na budowę dokonane zostało w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy. Podkreślić tu trzeba, że od decyzji Burmistrza S. skarżący złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.. Zgodnie z ich oświadczeniem odwołanie to zostało cofnięte dopiero w dniu [...]r. Porównując daty, nie ulega wątpliwości, że wydając decyzję z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowego stadionu, decyzja Burmistrza S. z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego stadionu, nie posiadała jeszcze przymiotu decyzji ostatecznej.
W tych okolicznościach wypada uznać, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie ocenił i w ogóle nie odniósł się do wskazywanej przez skarżących przesłanki nowych okoliczności, zaś organ odwoławczy nie dostrzegając powyższego uchybienia utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
Podzielić natomiast trzeba stanowisko organów w stosunku do wymienionych w pierwszej kolejności przesłanek, tj. z pkt 1 – oparcia się na fałszywych dowodach – nie można uznać przedłożonego wypisu hipotecznego za fałszywy, jedynie co najwyżej za nieaktualny (dodać przy tym trzeba, że warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia tej przesłanki jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ) i z pkt 4. – nie uczestniczenia, bez własnej winy w postępowaniu – jako że stronom doręczono przedmiotową decyzję. Wbrew twierdzeniom skarżących doręczenie na adres uwidoczniony w ewidencji gruntów, przy odbiorze w tym miejscu korespondencji przez zięcia skarżących, nie można uznać za doręczenie niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W tych warunkach nawet jeśli, na podstawie dołączonych do akt sprawy akt administracyjnych nie można dowiedzieć się, czy strony o toczącym się postępowaniu zostały poinformowane, miały możliwość zaznajomienia się z aktami sprawy czy też wypowiedzenia się w przedmiocie przedłożonego projektu budowlanego, to jednak w wyniku doręczenia im przedmiotowej decyzji, te ewentualne uchybienia postępowania strony miały możliwość zgłoszenia w ewentualnym postępowaniu odwoławczym, z czego jednakże nie skorzystały. Nie mogą tym samym te powody być obecnie podnoszone w postępowaniu wznowieniowym, wobec skutecznego doręczenia im przedmiotowej decyzji.
Nie można za zasadne uznać także argumentów skarżących dążących do zastosowania w sprawie art. 150 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem ten organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc ten, który prowadził postępowanie i orzekał w danej sprawie jako ostatni, czyli w analizowanej sprawie Starosta [...]. Od tej zasady istnieje wyjątek (omówiony właśnie w § 2 art. 150 Kodeksu), według którego organ właściwy do wznowienia traci swe uprawnienia w tym zakresie na rzecz organu wyższego stopnia, ale jedynie w przypadku, gdy przyczyny wznowienia leżą po stronie tego organu, a więc gdy na skutek działania lub zaniechania organu nastąpiła wadliwość postępowania, Zatem w grę wchodzić tutaj mogą przypadki niezastosowania instytucji wyłączenia pracownika, świadome i celowe sfałszowanie dokumentu, itp., co wydaje się w tej sprawie nie miało miejsca.
Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty i motywy należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] wydane zostały z naruszeniem z naruszeniem przepisów art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, obie wymienione powyżej decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 (1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy, a o kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 200 tej ustawy.