Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy A.P. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że nie posiada żadnego majątku, nie osiąga żadnych dochodów i pozostaje na utrzymaniu rodziców. Z treści formularza wynika, że jego rodzice są osobami niezdolnymi do pracy, utrzymującymi się ze świadczeń rentowych w łącznej wysokości 1277 zł miesięcznie. Z informacji podanych przez skarżącego wynika, że poza budynkiem mieszkalnym o pow. 112 m2 nie posiadają oni żadnych innych nieruchomości jak również oszczędności, papierów wartościowych bądź też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika (w tym przypadku adwokata) z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy we wspomnianym zakresie dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z ewentualnym wydatkiem na ten cel.
W realiach rozpoznawanej sprawy sytuacja materialna A. P. była już przedmiotem analizy, a Sąd, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. zwolnił skarżącego z wpisu od skargi. Z uzyskanych informacji wynika, że status majątkowy rodziny wnioskodawcy nie uległ poprawie.
Mając na uwadze etap postępowania – wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. Sąd oddalił skargę A. P. oraz fakt, że nosi się on z zamiarem zaskarżenia tego rozstrzygnięcia uznano, że zasadnym będzie przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie dysponuje bowiem majątkiem, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść określony dochód, nie osiąga dochodów a jego bliscy, ze względu na szczupłość posiadanych środków pieniężnych również nie są w stanie zapewnić mu wsparcia. Z tego względu uznano, że odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby oznaczać zamknięcie stronie drogi do sądu.
Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.