Uzasadnienie
Skarżąca, na druku urzędowego formularza, zwróciła się o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że strona wraz z konkubentem oraz trójką dzieci zamieszkuje w budynku o pow. 108 m2, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w kwocie 2000 zł brutto miesięcznie. Konkubent skarżącej nie pracuje i nie osiąga żadnego dochodu. R.B., poza budynkiem mieszkalnym oraz nieruchomością gruntową, na której jest on usytuowany nie posiada żadnego majątku w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała dokumenty obrazujące poziom jej dochodów oraz wysokość i strukturę wydatków, a także zaświadczenie potwierdzające, że jej konkubent jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku oraz dokumentację medyczną potwierdzającą fakt istnienia schorzeń u jednego z dzieci, o których wspomina we wniosku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Ocena informacji dotyczących stanu majątkowego R. B. pozwoliła stwierdzić, że jest ona osobą, której wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie.
Nie budzi wątpliwości ani wysokość dochodów strony – przedłożyła ona stosowne zaświadczenie wystawione przez jej pracodawcę, wskazujące na to, że strona otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1459 zł netto miesięcznie, ani też fakt, że jej konkubent jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku – co również potwierdzono zaświadczeniem. Już tylko te okoliczności, przy uwzględnieniu wysokości wymaganego w niniejszej sprawie wpisu od skargi (500 zł) pozwalają stwierdzić, że uiszczenie takiej kwoty leży poza granicami możliwości finansowych strony. Do tego dodać trzeba, że skarżąca ma na utrzymaniu również trójkę niepełnoletnich dzieci. W opisywanej sytuacji niepodobna oczekiwać, ze strona zrezygnuje z zapewnienia elementarnych potrzeb egzystencjalnych swojej rodziny na rzecz wygospodarowania środków na uiszczenie kosztów sądowych.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.