Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 marca 2015 r. H. S. – P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., nr [...] wzywające skarżącą do poprawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej inwestycji w zakresie objęcia projektem zamiennym robót budowlanych dotychczas wykonanych oraz robót budowlanych niezbędnych do zakończenia inwestycji. Postanowienie to zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który to przepis nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii wynikających z toku postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy. Dodał, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpi w formie decyzji, od której stronom postępowania przysługiwać będzie prawo złożenia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 tej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- - decyzje administracyjne,
- - niektóre postanowienia (wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające co do istoty, ponadto wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie),
- - inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- - inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a P.p.s.a.
Sądy administracyjne orzekają również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wykraczająca poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu.
Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie, wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) nakładające obowiązek uzupełniania projektu budowlanego zamiennego, na które zażalenie nie przysługuje. Przepis ten zawiera procedurę usuwania stwierdzonych nieprawidłowości i braków, zgodnie z którym, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wskazać należy, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. W tym trybie, co wynika wyraźnie z przytoczonego przepisu, organ administracji architektoniczno-budowlanej może domagać się od inwestora usunięcia naruszeń wyłącznie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Zauważyć również należy, że postanowienie, o którym mowa w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, jest ostateczne, tzn. nie przysługuje na nie zażalenie, co oznacza, że strona może zaskarżyć przedmiotowe postanowienie tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie, to jest pozwoleniem na budowę lub odmową udzielenia pozwolenia (art. 142 kpa). W sytuacji zatem, gdy strona kwestionuje zasadność nałożenia na nią obowiązku usunięcia określonych naruszeń może zarzuty w tym zakresie podnieść dopiero w odwołaniu od decyzji, wydanej przez organ I instancji. Brak usunięcia określonych naruszeń przez stronę w wyznaczonym terminie rodzi natomiast dla strony poważne konsekwencje w postaci wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, które w sytuacji braku podstaw do nałożenia obowiązku ich usunięcia, nie powinny nastąpić.
Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakładając na skarżącą obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego zamiennego prawidłowo wskazał, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie i może być ono zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji.
W związku z powyższym skoro zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, to niedopuszczalna jest także w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego, ponieważ stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. skarga do sądu przysługuje na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.