Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 roku T. J. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.
Na mocy zarządzeń z dnia 15 maja 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) poprzez nadesłanie opłaconego opłatą skarbową pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi bądź odpisu pełnomocnictwa z dnia 2 listopada 2017 r., którego odpis znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Jednocześnie wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł.
Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 maja 2018 roku.
Przy piśmie z dnia 4 czerwca 2018 roku skarżący nadesłał 2 odpisy pełnomocnictwa oraz potwierdzenie opłacenia wpisu sądowego. Powyższe pismo, wraz z załącznikami, zostało nadana w urzędzie pocztowym dnia 4 czerwca 2018 roku.
Z uwagi na fakt, iż braki formalne zostały uzupełnione po terminie, na mocy postanowienia z dnia 2 lipca 2018 roku odrzucono skargę wskazując, że wyznaczony termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 29 maja 2018 roku, natomiast strona skarżąca uzupełniła braki formalne pismem nadanym w placówce pocztowej dnia 4 czerwca 2018 roku.
Od powyższego postanowienia strona skarżąca wniosła zażalenie z dnia 17 lipca 2018 roku w treści uzasadnienia wskazując m.in., że skarga nie była dotknięta brakiem formalnym, gdyż pełnomocnictwo do występowania w imieniu skarżącego zostało przedłożone już na etapie postępowania administracyjnego.
Na mocy zarządzenia z dnia 26 lipca 2018 roku wezwano do usunięcia braku formalnego powyższego zażalenia poprzez nadesłanie jednego jego odpisu, poświadczonego za zgodność z oryginałem, celem doręczenia uczestnikowi postępowania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Nadto wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł.
Powyższe wezwania zostały doręczone w dniu 7 sierpnia 2018 roku na adres kancelarii prawniczej wskazany w skardze przez pełnomocnika skarżącego.
Przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 roku, nadanym w placówce pocztowej w dniu 21 sierpnia 2018 roku, pełnomocnik skarżącego nadesłał brakujący odpis zażalenia z dnia 17 lipca 2018 roku oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych powyższego zażalenia wskazując, że w okresie od 31 lipca do 8 sierpnia 2018 roku przebywał na wcześniej zaplanowanym urlopie zagranicznym. Nadto stwierdził, że wezwanie do usunięcia braków zażalenia doręczono prawdopodobnie omyłkowo innemu radcy prawnemu lub adwokatowi, choć urzędującemu w tym samym lokalu co wynika z faktu, iż listonosz obsługujący rejon kancelarii był do 10 sierpnia 2018 roku na urlopie.
Jednocześnie pełnomocnik wskazał, iż faktycznie otrzymał przesyłkę w dniu 16 sierpnia 2018 roku, czyli po upływie terminu. Stwierdził również, że w trakcie trwającego od dnia doręczenia siedmiodniowego terminu doszło do rozregulowania czasu pracy jednostek pocztowych, sądów, instytucji usługowych z uwagi na tzw. "długi weekend", a obywatele nie są w sposób ogólnie dostępny informowani które z instytucji będą miały dzień wolny, a które będą pracowały co uzasadnia przyjęcie, iż strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Do pisma dołączono dokument podróży – program, potwierdzający pobyt pełnomocnika na wyjeździe zagranicznym w dniach od 31 lipca do 8 sierpnia 2018 roku oraz dokument śledzenia poczty polskiej, z którego wynika doręczenie w dniu 7 sierpnia 2018 roku o godz. 17:34 wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż strona nie spełniła przesłanki wynikającej z art. 87 § 2 P.p.s.a., tzn. nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący w niniejszej sprawie korzystał z usług profesjonalnego pełnomocnika, dlatego też to jego działanie (zaniechanie) podlegało ocenie pod kątem stwierdzenia braku winy. Zdaniem Sądu, okoliczności podnoszone we wniosku, iż korespondencję odebrała osoba nieupoważniona, nie mogły świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Od pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy należy wymagać bowiem właściwego zorganizowania pracy kancelarii, zwłaszcza w zakresie odbioru korespondencji. Zaniedbania osób, które jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy są upoważnionymi pracownikami kancelarii prawniczej nie mogą być uznane za brak winy w uchybieniu terminowi, bowiem to pełnomocnik ponosi wówczas ryzyko działań takich osób trzecich.
Okoliczność, że korespondencja skierowana do pełnomocnika strony odebrana została przez osobę nie będącą pracownikiem jego kancelarii niewątpliwie wskazuje na brak właściwego zorganizowania pracy kancelarii. Dopuszczenie przez pełnomocnika do takiej sytuacji powoduje, że to jego obciąża i on ponosi ryzyko działania takiej osoby i nie może być to przesłanka przemawiająca za brakiem winy w uchybieniu terminu. Konkludując, powyższe okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu należy ocenić jako subiektywne, na które pełnomocnik niewątpliwie miał wpływ. Mając świadomość, że pod tym samym adresem, w jedynym lokalu mieszczą się odrębne kancelarie prawne, pełnomocnik – dokładając należytej staranności – powinien tak zorganizować obieg korespondencji w swojej kancelarii, aby nie było wątpliwości, iż osoba odbierająca korespondencję z sądu jest do tego upoważniona (vide: postanowienie NSA z dnia 11 października 2018 roku, sygn. I OZ 928/18).
Nadto należy stwierdzić, iż nie miała tutaj znaczenia kwestia przebywania pełnomocnika na zagranicznym urlopie, ponieważ z jego oświadczenia oraz dokumentu podróży załączonego do wniosku o przywrócenie terminu wynika, że podróż zakończyła się w dniu 8 sierpnia 2018 roku, a termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upływał dopiero dnia 14 sierpnia 2018 roku. Powyższe oznacza również, że wywód pełnomocnika na temat "rozregulowania pracy jednostek pocztowych, sądów, instytucji usługowych z uwagi na tzw. długi weekend" nie miało w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, gdyż jak już wcześniej wspomniano termin na uzupełnienie braków zażalenia upłynął w dniu 14 sierpnia 2018 roku czyli przed dniem wolnym od pracy, który przypadał na dzień 15 sierpnia 2018 roku.
W świetle powyższych okoliczności należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.