Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...]r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., nr [...], odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego K.C., który był jedyną stroną postępowania administracyjnego.
Pismem z dnia 26 lutego 2021 r. K.C. oraz G.N. złożyli skargę na powyższą decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2021 r. wezwano K.C., w terminie 7 dni, do dokładnego oznaczenia strony skarżącej, a mianowicie czy skarżącym jest wyłącznie K.C., czy skargę wnosi również G.N., pod rygorem przyjęcia, że skargę wnosi wyłącznie K.C.. Jednocześnie wskazano, że imię i nazwisko G.N. zostało wymienione w nagłówku skargi, tymczasem skarga została podpisana wyłącznie przez K.C..
Pismem z dnia 17 maja 2021 r. K.C. wskazał, że skargę wnosi również G.N., ponieważ chce złożyć wyjaśnienia przed sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425).
W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (zob. nieprawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1532/20; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 378/21, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Natomiast z treści wniesionej skargi nie wynika, aby G.N. posiadał prawem chroniony interes w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji, uprawniający do wniesienia skargi w imieniu własnym, znajdujący umocowanie w przepisach prawa materialnego W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego K.C., który był jedynym jej adresatem. Tylko on złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad T.S.. Zatem G.N. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji adresowanej do K.C., a co najwyżej interes faktyczny w rozpoznawanej sprawie, który jednak nie daje ochrony sądowej. Stąd też brak legitymacji skargowej jest oczywisty, tj., nie wymaga badania meritum sprawy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Na marginesie Sąd wskazuje, że skarga G.N. obarczona jest brakiem formalnym w postaci podpisu pod skargę. Jednakże z uwagi na jej niedopuszczalność zaniechano wezwaniu o podpisanie skargi.