Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek motywując trudną sytuacją materialną i brakiem środków na pokrycie wymienionych wyżej wydatków. W treści wniosku zaznaczono, że jedynym źródłem dochodu Wspólnoty są składki członkowskie, których ściągalność jest jednakże niska. Strona skarżąca zadeklarowała, że wartość jej środków trwałych wynosi [...] zł, wartość zysku lub starty za ostatni rok bilansowy wynosi [...]zł, zaś na rachunku bankowym znajduje się kwota [...]zł. Podkreślono przy tym, że skarżąca zaległa z płatnościami za usługi wywozu nieczystości oraz wynagrodzenia dla Zarządcy.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Sytuacja materialna Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w C. była już przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd przy okazji rozpoznawania wniosku o zwolnienie Wspólnoty od kosztów sądowych oraz wniosku o zmianę tego postanowienia a także przy rozpoznawaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia w tym zakresie. Oznacza to, że rozpoznając niniejszy wniosek pod uwagę należy brać również poczynione wcześniej ustalenia.
Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż jej sytuacja materialna jest rzeczywiście na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania.
Osobie prawnej, która wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu prawo pomocy może być przyznane wówczas, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a.).
Użyte w przywołanym przepisie sformułowanie pozwala stwierdzić, że ustawodawca uzależnił przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym od sytuacji, w której strona, przy daleko idących staraniach, nie jest w stanie zdobyć środków na ten cel. Osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie posiada niezbędnych środków, ale również że podjęła wszelkie niezbędne kroki, aby zdobyć fundusze na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem (tak orzekł NSA w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OZ 318/08 – Lex nr 479111). Z treści nadesłanego formularza nie wynika, aby skarżąca czyniła takie starania.
Co więcej, jej twierdzenia dotyczące istnienia zaległości po stronie Wspólnoty nie zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na podmiocie występującym z wnioskiem (por. postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1510/04 – Lex nr 302271). W takiej sytuacji nie znaleziono podstaw do stwierdzenia, że zaistniały okoliczności opisane w hipotezie art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a., a w konsekwencji oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.