Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia z dnia 12 maja 2009 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W zarządzeniu tym wskazano, iż wpłaty należy dokonać w kasie Sądu lub na podany rachunek bankowy - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 czerwca 2009 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 9 czerwca 2009 r. opłata sądowa nie została uiszczona.
Pismem z dnia [...] r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż wezwanie Sądu otrzymała w dniu 2 lub 3 czerwca 2009 r., jednakże z uwagi na znaczną wadę wzroku nie mogła go osobiście odczytać. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem, który jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną. Jedyną osobą, która mogła pomóc skarżącej w odczytaniu wezwania jest jej syn, który nie mieszka ze skarżącą. Na dowód powyższego skarżąca przedłożyła szereg dokumentów, w tym kserokopię legitymacji członka Polskiego Związku Niewidomych. Wezwanie Sądu zostało odczytane przez syna skarżącej dopiero w dniu 11 czerwca 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu przez stronę, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wskazać przede wszystkim należy, iż rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy mieć na uwadze prawo strony do rozpoznania sprawy przez Sąd. Okoliczności przedstawione we wniosku uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z treści wniosku skarżąca jest osobą mającą poważną wadę wzroku, prowadzącą gospodarstwo domowe wraz z mężem, który jest całkowicie ubezwłasnowolniony, co niewątpliwie utrudnia jej kontakt z Sądem i mogło stanowić podstawę do niezawinionego przez nią uchybienia terminu do wykonania wezwania Sądu w zakresie uiszczenia wpisu od skargi. Powyższa argumentacja wniosku przekonuje Sąd o braku zawinienia po stronie skarżącej w uchybieniu terminowi uiszczenia wpisu.
W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 ustawy orzec jak w sentencji postanowienia.