Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek S. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca wraz z siostrą, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym otrzymują miesięcznie 2.768 zł netto z tytułu emerytury. Skarżąca posiada ½ udziałów w prawie własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem o pow. 70 m2 natomiast koszty mieszkania, utrzymania, leków i inne wynoszą łącznie około 600-700 zł miesięcznie.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując, że mieszka z siostrą jednak prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, a podane wydatki ponosi sama z otrzymywanej emerytury w wysokości 1.360 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a) sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wyjaśnić wymaga, że zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 P.p.s.a, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem Sądu dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym oświadczenia wnioskodawczyni złożone na etapie wniesienia sprzeciwu, umożliwiają uznanie, że jej sytuacja nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, które oprócz wpisu od skargi w wysokości 500 zł mogą obejmować także opłaty kancelaryjne oraz wpisy od ewentualnych środków odwoławczych. Należy mieć również na uwadze, że wnioskodawczyni ponosi zapewne koszty wyżywienia, pomimo tego, że nie wskazała jakie są to koszty. Niemniej jednak oczywistym jest, że skarżąca takie koszty musi ponieść. Po uiszczeniu miesięcznych wydatków w wysokości ok. 600-700 zł, skarżącej z otrzymywanej emerytury w wysokości 1360 zł pozostaje kwota ok. 660-760 zł, zatem można wysunąć wniosek, że kwota ta jest przeznaczana na wyżywienie. Tym samym skarżącej nie pozostają środki finansowe lub pozostają w niewystarczającej wysokości na poniesienie kosztów związanych z przedmiotowym postępowaniem.
Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.