Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa R. W. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że obecnie jest osobą bezrobotną, pozbawioną jakichkolwiek dochodów, leczącą się – co wymaga stałych wydatków na medykamenty. Bieżące koszty pokrywa z drobnych, uszczuplanych systematycznie oszczędności. Wnioskodawca podał, że poza garażem o pow. 18 m2 nie posiada żadnych innych nieruchomości, papierów wartościowych, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. W druku formularza strona podała również, że nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów.
Na pytanie referendarza sądowego odnośnie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się oraz osoby, do której należy lokal, w którym skarżący zamieszkuje – R. W. podał, że mieszka w lokalu należącym do jego syna, w którym przebywa również jego była żona. Wszyscy prowadzą odrębne od siebie gospodarstwa domowe, partycypując w kosztach utrzymania lokalu mieszkalnego w równych częściach (po 1/3). Do pisma skarżący dołączył rachunki związane z utrzymaniem wspomnianego lokalu oraz oświadczenie syna dotyczące pokrywania kosztów jego utrzymania.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Treść przywołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wobec osób znajdujących się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym, które nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowych. Ocena sytuacji osobistej i materialnej skarżącego nie daje podstaw do stwierdzenia, że jego położenie jest szczególnie ciężkie co dawałoby podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku w całości. Nie mniej jednak, biorąc pod uwagę zarówno stadium postępowania sądowego jak i powołane przez skarżącego okoliczności uznano, że zasadnym będzie ustanowienie dla skarżącego fachowego pełnomocnika z urzędu.
Oddalając wniosek strony o zwolnienie od kosztów sądowych pod uwagę wzięto przede wszystkim fakt, że skarżący posiada na rachunku bankowym środki pieniężne w kwocie 2395 zł (stan z dnia 20 października 2014 r.), a wpis od skargi kasacyjnej, będący w zasadzie jedynym wydatkiem na obecnym etapie postępowania wynosi 100 zł - § 3 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Nie jest to więc kwota, której opłacenie w znaczący sposób uszczupliłoby posiadane przez stronę zasoby pieniężne.
Orzekając o przyznaniu skarżącemu radcy prawnego pod uwagę wzięto, że w rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r. tut. Sąd oddalił skargę R. W. na decyzję SKO w K. z dnia [...]r. Strona w druku PPF podniosła, że ma zamiar zaskarżyć to orzeczenie. Zgodnie z treścią art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub rade prawnego. W przedstawionych przez skarżącego okolicznościach dotyczących jego sytuacji materialnej, a zwłaszcza uwzględniając brak stałego zatrudnienia, ograniczone możliwości uzyskania wsparcia bliskich a także ograniczone środki pieniężne, którymi strona dysponuje uznano, że odmowa przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika mogłaby oznaczać dla strony zamknięcie możliwości weryfikacji wspomnianego wyroku Sądu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia