Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. "A" Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 maja 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, nadesłania 4 dodatkowych odpisów skargi, złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed WSA w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS).
Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy przesyłkę doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 czerwca 2018 r. Do dnia dzisiejszego pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jak wynika z art. 57 § 1 w związku z art. 47 § 1 P.p.s.a., do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników, celem doręczenia ich wszystkim stronom postępowania. Uwzględniając fakt, że skargę wniósł radca prawnym po myśli art. 37 § 1 P.p.s.a. wezwano pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa.
Mając na względzie, że mocodawcą w niniejszej sprawie jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością należało również wezwać o złożenie dokumentu lub jego wierzytelnego odpisu określającego umocowanie do jej reprezentowania (np. KRS).
Pełnomocnik skarżącej, mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełnił wskazanych wyżej braków formalnych.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.