Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 października 2007 r., skutecznie doręczonym skarżącej w dniu 26 października 2007 r., została ona zawiadomiona o terminie rozprawy w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania. W piśmie tym zawarte zostało pouczenie m. in. o tym, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane stronie na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną (vide: pkt 3 pouczenia – k. nr (...) akt sądowych).
W dniu 8 listopada 2007 r. skarżąca nie była obecna na rozprawie.
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W.P.
W dniu (...) r. skarżąca przeglądała w siedzibie Sądu akta sądowe (vide: zapisek urzędowy - k. nr (...) akt sądowych).
W dniu (...) r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia w/w orzeczenia oraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. We wniosku tym skarżąca powołała się na treść punktu 2 pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie oraz podkreśliła, iż stawiennictwo na rozprawie w dniu 8 listopada było nieobowiązkowe.
Na podstawie zarządzenia z dnia 27 listopada 2007 r. skarżąca została wezwana uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez nadesłanie dwóch jego odpisów. Ponadto wezwano skarżącą do wskazania daty kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W wezwaniu tym wyznaczono termin 7 dni oraz pouczono o rygorach ewentualnego niedopełnienia powyższych czynności we wskazanym terminie. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 4 grudnia 2007 r.
W wyznaczonym terminie skarżąca wniosła do Sądu pismo, w którym przywołując treść art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazała na obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron. Jednocześnie zasadność swojego wniosku skarżąca uargumentowała brakiem po jej stronie fachowej wiedzy w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego. Do pisma skarżąca dołączyła wymagane dwa odpisy wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy).
Zauważyć przy tym należy, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu jak najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu.
Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż zgłoszony przez skarżącą wniosek został wniesiony w ustawowym terminie.
Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu (...) r., tj. w dniu, w którym skarżąca zapoznała się z aktami sądowymi sprawy. Ponadto, skarżąca dokonała uchybionej czynności, czyli złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia powyższego orzeczenia.
Jak wynika z treści przywołanych przepisów, wskazane tam przesłanki muszą wystąpić łączne, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Zatem, stosownie do treści art. 87 § 2 ustawy, na skarżącej spoczywał także obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca winna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżąca, mimo wezwania w tym zakresie, nie dopełniła tego obowiązku.
W nawiązaniu do przywołanego przez skarżącą art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego podkreślić wymaga, że również w postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd obowiązany jest udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy). W wykonaniu tej normy skarżąca wraz z zawiadomieniem o rozprawie została pouczona, iż uzasadnienie wyroku oddalającego skargę zostanie jej doręczone jedynie na wniosek, zaś termin do złożenia takiego wniosku wynosi 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia.
Nieznajomość regulacji prawnej w tym zakresie po stronie skarżącej nie może stanowić zatem przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu. Przy dochowaniu należytej staranności skarżąca miała bowiem możliwość w terminie siedmiodniowym zasięgnąć informacji odnośnie rozstrzygnięcia, jakie zapadło na posiedzeniu w dniu 8 listopada 2007 r. i złożyć, zgodnie z powyższym pouczeniem, wniosek z zachowaniem ustawowego terminu. W zawiadomieniu o rozprawie podany został stronie numer telefonu Wydziału, w którym przedmiotowa sprawa była rozpoznawana, strona została także pouczona o możliwości zapoznania się z aktami w siedzibie Sądu. Jak wskazano na wstępie, skarżąca skorzystała tej ostatniej możliwości, lecz dopiero w dniu (...) r.
Należy zauważyć, iż przywołany przez skarżącą pkt 2 pouczenia zawiadomienia o terminie rozprawy w sposób jednoznaczny stanowi, że odpisu sentencji wyroku ogłoszonego na rozprawie nie doręcza się stronom nieobecnym na tym posiedzeniu, z wyjątkiem osoby pozbawionej wolności, pod warunkiem, iż nie jest ona reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Skarżąca zatem nie miała podstaw ku temu, aby pozostawać w błędnym przeświadczeniu, iż odpis sentencji wyroku, jaki zapadł w niniejszej sprawie zostanie jej doręczony z urzędu.
W świetle wskazanych okoliczności wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie mógł odnieść skutku wobec braku uprawdopodobnienia, aby niedopełnienie czynności wynikło z braku jej winy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.