Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 grudnia października 2022 r., znak: WINB-WOA.7721.415.2022.AJ, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "ŚWINB" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) - dalej: "k.p.a." oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "P.b.", po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. S. (dalej: "skarżący") reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika od decyzji nr [...] z dnia 6 września 2022 roku, znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. (dalej: "PINB" lub "organ I instancji"), umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy rowu melioracyjnego na działce nr [...], obr.[...] na odcinku między działkami nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w C., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W następstwie otrzymania informacji z Urzędu Miasta C. (dalej: "Urząd Miasta") o przebudowie odcinka rowu melioracyjnego na działce nr [...] obr. [...] między nieruchomościami przy ul. [...] [...] i [...], PINB w dniu 13 grudnia 2021 r. przeprowadził kontrolę na wskazanej działce. W kontroli udział wziął przedstawiciel administratora rowu tj. Urzędu Miasta. W czasie kontroli stwierdzono, że obecnie niewielkie ilości wody przepływają przez ułożony z rur kanalizacyjnych karbowanych rurociąg o średnicy 400 mm. Stan techniczny zarurowanego rowu nie budził zastrzeżeń PINB. Przedstawiciel administratora rowu oświadczył, że do Urzędu Miasta w ostatnich 10 latach nie kierowano żadnych skarg związanych z funkcjonowaniem przedmiotowego odcinka rowu, co świadczy o tym, że rurociąg nie ogranicza swobodnego przepływu wody. Zwrócił jednocześnie uwagę, że przedmiotowy odcinek rowu jest jego górnym (początkowym) odcinkiem, a przepływ wody w nim ma charakter sezonowy.
Następnie organ I instancji przesłuchał M. A., który jest właścicielem działki nr [...] na okoliczność przebudowy przez niego rowu, który znajduje się na działce należącej do Skarbu Państwa. Zgodnie z jego oświadczeniem w momencie zakupu działki nr [...] przy ul. [...] [...] w grudniu 2015 r. otwarty rów melioracyjny już nie istniał, był zamurowany i pokryty warstwą ziemi. Ponadto stwierdził on, że nie wie kto był inwestorem przebudowy odcinka rowu melioracyjnego na działce nr [...]. Przesłuchany na tą samą okoliczność w dniu 15 grudnia 2021 r. poprzedni właściciel działki nr [...] M. P. również oświadczył, że nie był inwestorem przebudowy rowu i nie wie kto mógł to zrobić.
W dniu 21 grudnia 2021 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy rowu melioracyjnego. W dniu 13 stycznia 2022 r. Urząd Miasta powiadomił PINB, iż nie dysponuje potwierdzeniem zgłoszenia ani pozwolenia związanego z przebudową odcinka rowu melioracyjnego między działkami nr [...] i [...], obręb [...] w C. przy ul. [...].
Przesłuchany w charakterze świadka skarżący wskazał, że inwestorem przebudowy odcina rowu melioracyjnego był M. A. właściciel posesji przy ul. [...] [...] a przebudowa miała miejsce ok. 2 lat temu.
Z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta przez PINB wynikało, że administrator nie wie kto był inwestorem przebudowy i nie są mu znane osoby, firmy czy instytucje, które dysponowałyby wiedzą na ten temat. Odnośnie do daty wykonania zarurowania odcinka rowu ustalono, że rów otwarty istniał na pewno w 2013r. ponieważ prowadzono wtedy przy nim prace konserwacyjne. W ocenie administratora rowu przebudowę przeprowadzono najprawdopodobniej w latach 2015 - 2016. Zdjęcia lotnicze z roku 2014 i 2015 nie pozwalają z całkowitą pewnością wskazać dokładnie roku, w którym dokonano przebudowy, natomiast na ort fotomapie z 2016r. rów otwarty już nie istnieje.
Przesłuchana w charakterze świadka P. A. podobnie jak jej mąż, zaprzeczyła aby byli oni inwestorami przebudowy rowu, ponieważ w chwili zakupu działki rów był już zamurowany i pokryty warstwą ziemi.
W dniu 6 września 2022 roku PINB wydał decyzję nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy rowu melioracyjnego na działce nr [...], obr. [...] na odcinku między działkami nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w C..
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania a następnie dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że nie pozwala on na precyzyjne podanie daty przebudowy rowu, możliwe jest podanie jedynie przedziału czasowego, gdy przebudowy dokonano - są to lata 2014 - 2016. PINB wskazał, że w dniu 28 czerwca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. nowelizująca ustawę z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm). Zaczęły wtedy obowiązywać zmienione przepisy dotyczące do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, do których zaliczany jest rów melioracyjny na działce nr [...]. Organ I instancji zacytował treść art. 29 ust. 2 pkt 9 P.b. przed zmianą przepisów i po jego zmianie. W każdym przypadku w okresie realizacji tej przebudowy w latach 2013-2016 na przebudowę takiego rowu wymagane było zgłoszenie.
Ostatecznie organ I instancji uznał, że sprawie doszło do realizacji robót budowalnych bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. W jego ocenie roboty te wykonano w istniejącym rowie i funkcja tego obiektu nie uległa zmianie. PINB uznał, że z uwagi na powyższe ustalenia w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 50 i art. 51 P.b. przewidziane dla przypadków innych niż samowolna budowa obiektu budowlanego. Organ nie stwierdził również naruszenia § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Ponieważ stan techniczny rowu po przebudowie nie budzi zastrzeżeń, rów jest drożny i nie ogranicza przepływu wody, nie stwierdzono naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, a zatem w ocenie PINB brak było podstaw do wdrożenia postępowania naprawczego. W konsekwencji takiej oceny stanu faktycznego sprawy PINB uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.
W dniu 26 września 2022 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył odwołanie od decyzji PINB do ŚWINB i zarzucił jej, że została wydana z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, jak również nie podjęto wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu stron.
W uzupełnieniu postępowania prowadzonego przez organ I instancji ŚWINB zwrócił się do Urzędu Miasta C. o przesłanie dokumentacji fotograficznej rowu melioracyjnego na działce nr [...], obr. [...] między nieruchomościami przy ul. [...] [...] i [...] w C., która została wykonana podczas oględzin w terenie w dniu 13 marca 2013 r. przez pracowników Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa, jak również zdjęć rowu otwartego, wykonanych podczas prac konserwacyjnych w 2018 r. W dniu 9 listopada 2022 r. ŚWINB otrzymał wskazaną dokumentację fotograficzną.
Decyzją z dnia 15 grudnia października 2022 r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego, ŚWINB utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji ŚWINB przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji a następnie zacytował treść art. 105 k.p.a. dotyczący umorzenia postępowania administracyjnego oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące tej instytucji. W konsekwencji oceny stanu faktycznego sprawy ŚWINB uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe i stwierdził, że w kontrolowanej sprawie nie mają zastosowania przepisy prawa budowlanego z uwagi na treść art. 28 ust.2 pkt 14 i art. 30 obowiązującego prawa budowalnego oraz art. 16 pkt 65 z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) – dalej: "P.w."
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu ŚWINB stwierdził, że pracownicy PINB posiadają specjalistyczną wiedzę, która pozwoliła im ustalić stan faktyczny sprawy. Wskazał, że jeśli organ po dokonaniu czynności kontrolnych ma uzasadnione wątpliwości, to ma obowiązek nakazać właścicielowi obiektu budowlanego sporządzenie ekspertyzy technicznej tego obiektu. W przedmiotowym wypadku organ I instancji takiej ekspertyzy nie zlecił, co należy ocenić jako brak wątpliwości organu co do stanu technicznego przedmiotowego rowu melioracyjnego.
Równocześnie organ pouczył, że w sprawie nie było więc konieczności powoływania biegłego organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do rozpatrywania sporów sąsiedzkich, roszczeń odszkodowawczych czy regresowych w ramach prawa cywilnego oraz prawa karnego, ani badania motywów inwestycji.
W konsekwencji dokonanych ustaleń i analizy prawnej ŚWINB uznał, że zaskarżona decyzja zasługuje na utrzymanie.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył skarżący i zarzucił jej naruszenie art.7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów.
W konsekwencji zgłoszonych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy ŚWINB do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 259) – "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W tym trybie Sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia.
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania przez organem I instancji było ustalenie czy na działce nr [...] obr. [...] znajdującej się pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] przy ul. [...] [...], doszło do niezgodnej z prawem przebudowy znajdującego się na niej rowu melioracyjnego poprzez jego zamurowanie odcinkami karbowanych rur kanalizacyjnych. Działka nr [...] należy do Skarbu Państwa a gospodaruje nią Prezydent Miasta C., który również administruje znajdującym się na niej rowem melioracyjnym.
Warto w tym miejscu nadmienić, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 16 pkt 47 P.w. przez rowy rozumie się sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu. Zgodnie zaś z art.197 P.w. urządzeniami melioracji wodnych są rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie. Jak stanowi art. 195 P.w. melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Budowa otwartych rowów melioracyjnych służy więc regulacji stosunków wodnych na danym terenie. Zadaniem rowów melioracyjnych jest zbieranie wód z terenu, na którym rów się znajduje zarówno tych podziemnych jak i opadowych oraz odprowadzanie ich do najbliższej rzeki lub zbiornika. W odróżnieniu od rowu pod pojęciem kanałów rozumie się sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu.
W ocenie Sądu zabudowa rowu melioracyjnego rurami zmienia jego funkcję ponieważ nie zbiera on wody z przyległego terenu a jedynie prowadzi wodę. Zabudowany rów melioracyjny przestaje być fizycznie rowem a staje się zamkniętym kanałem (betonową lub plastikową rurą).
W kontekście przedmiotowych rozważań jawi się więc pytanie czy przebudowa rowu melioracyjnego na jakimś jego odcinku w zamknięty kanał wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia takiej inwestycji zgodnie z przepisami prawa budowlanego.
W myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa budowalnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 14 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia budowa obiektów budowlanych będących urządzeniami melioracji wodnych. Do takich urządzeń zgodnie z art. 16 pkt 65 lit. a P.w. zaliczamy urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy. Zgodnie zaś z art. 29 ust.4 pkt 1 lit. b nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie obiektów, o których mowa w ust. 2 art. 29 P.w.
Warto w tym miejscu zwrócić również uwagę na definicje legalne budowy i przebudowy, które ustawodawca definiuje oddzielnie. W przypadku budowy mówimy o wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowalnego (art. 3 pkt 6 P.b.), natomiast przebudowa polega na wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (art. 3 pkt 7a P.b.).
W świetle powołanych wyżej przepisów należy uznać, że zabudowanie rowu melioracyjnego rurami kanalizacyjnymi nie jest budową w rozumieniu prawa budowlanego a jego przebudową ponieważ następuje zmiana jego parametrów użytkowych i technicznych przez co zmienia się jego funkcja określona przepisami prawa wodnego. Zgodnie z z powołanymi wcześniej obecnie obowiązującymi przepisami prawa budowlanego tj. art. 29 ust. 4 pkt.1 lit. b P.b. na przebudowę urządzenia melioracji wodnych nie potrzeba decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia do właściwego organu.
W świetle zgromadzonego przez organy orzekające w sprawie materiału dowodowego do przebudowy doszło w okresie od roku 2014 do roku 2016 (m.in. pismo PINB do ŚWINB z dnia 20.10.22 r.) chociaż według Urzędu Miasta miało to miejsce w latach 2015-2016 (pismo Urzędu Miasta z dnia 08.12.2021 r. nr [...]). Ponieważ do wykonania robót doszło w tym okresie, organ I instancji ustalił, że w świetle obowiązujących wówczas przepisów prawa wymagane było zgłoszenie. W ocenie Sądu ustalenie to nie do końca jest słuszne. Zgodnie bowiem z brzmieniem prawa budowalnego w treści ustalonej w Dzienniku Ustaw z 2013 r. poz.1409 z dnia 29.11.2013 r. zgłoszenie było wymagane zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 2 na wykonywanie robót budowlanych polegających na wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w tym rowów melioracyjnych. Przedmiotem inwestycji na działce nr [...] nie było jednak wykonanie rowu melioracyjnego a jego przebudowa na obiekt, który można określić jako rurociąg.
Tym samym w świetle obowiązujących w tej dacie przepisów wykonanie takiej inwestycji wymagało pozwolenia na budowę. Ustalony stan prawny trwał w tym zakresie do dnia 27 marca 2015 r., kiedy ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443) dokonała zmiany brzmienia art. 29 ust 2 pkt 9 w ten sposób, że pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie i przebudowa urządzeń melioracji wodnych i szczegółowych. Tym samym treść art. 30 ówcześnie obowiązującego prawa budowlanego nałożyła obowiązek zgłoszenia wykonywania robót budowlanych polegających na wykonywaniu i przebudowaniu urządzeń melioracji wodnych.
Z analizy materiału dowodowego sprawy wynika, że w dyspozycji właściwych organów brak jest pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych polegających na przebudowie rowu melioracyjnego na działce nr [...]. Organy orzekające w sprawie nie ustaliły kto był inwestorem przebudowy rowu melioracyjnego, chociaż ustalony przez organ I instancji okres czasu w jakim przedmiotowa inwestycja mogła zostać zrealizowana ogranicza tę możliwość faktycznie do właścicieli działki nr [...] (byłych lub obecnych). W ocenie Sądu słusznie więc skarżący podnosi, że organy orzekające w sprawie nie wykorzystały wszystkich możliwości dowodowych w celu ustalenia inwestora nielegalnej inwestycji a jedynie wskazały na rozbieżności w oświadczeniach skarżącego i właścicieli działki nr [...]. Brak ustalenia inwestora oraz precyzyjnego okresu przebudowy uniemożliwiły również ustalenie organowi I instancji przepisów prawa budowalnego jakie miały zastosowanie do takiej przebudowy i wymagań jakie musiał spełnić inwestor (pozwolenie na budowę czy tylko zgłoszenie).
Zdaniem Sądu organ I instancji błędnie uznał, że brak możliwości zastosowania art. 50 ust.1 P.b. w zakresie wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, ponieważ roboty budowlane zostały zakończone oraz że funkcja rowu melioracyjnego nie uległa zmianie wskutek wykonanej przebudowy, umożliwia zakończenie postępowania przez jego umorzenie. W ocenie Sądu brak możliwości wydania postanowienia wobec zakończenia robót nie umożliwia jednak podjęcia przez organ nadzoru budowlanego działań w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 P.b. w zw. z art. 51 ust. 7 P.b.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego Sąd stwierdza, że ŚWINB uzasadnił ją m.in. poprzez odwołanie się do przepisów prawa budowlanego obecnie obowiązujących i w oparciu o ich treść uznał, że przebudowa rowu melioracyjnego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia. Jednocześnie odwołał się do przyczyn umorzenia postępowania wskazanych przez organ I instancji opartych o zupełnie inną analizę prawną przepisów prawa budowlanego. Uznał również, że pracownicy PINB posiadają wiedzę specjalistyczną, która pozwala samodzielnie ustalić istotny dla sprawy stan faktyczny.
Sąd nie kwestionuje dokonanych przez organy nadzoru budowlanego ustaleń faktycznych, ale dostrzega istotne braki tego postępowania w zakresie postępowania dowodowego a także wadliwe wnioski, w tym dotyczący bezprzedmiotowości samego postępowania. Organ odwoławczy nie dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędnie zakwalifikował sprawę jako wyraz sporu sąsiedzkiego, który powinien znaleźć finał w postępowaniach przed sądami powszechnymi. Organ odwoławczy nie zwrócił również uwagi na fakt, że przebudowany rów znajduje się na działce należącej do Skarbu Państwa, którą gospodaruje Prezydent Miasta C. oraz administruje znajdującym się na niej rowem melioracyjnym, w tym odpowiada za jego utrzymanie i właściwą konserwację.
W ocenie Sądu w sprawie brak było podstaw do uznania, że jest ona bezprzedmiotowa. W sprawie było oczywistym, że doszło do zabudowy rowu melioracyjnego w warunkach bądź samowoli budowalnej bądź z naruszeniem innych przepisów prawa, do zmiany jego funkcji i parametrów technicznych. Zadaniem organów nadzoru budowlanego jest podjęcie działań w oparciu o przepisy prawa budowlanego prowadzących do likwidacji samowoli budowlanej czy wykonywania robót budowlanych naruszających wymagania określone w art. 50 ust.1 P.b.
Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide wyrok NSA w Łodzi z 18.04.1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2, poz. 80). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca i dlatego Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji weźmie pod uwagę stanowisko Sądu wynikające z wydanego wyroku a także podejmie dodatkowe czynności procesowe mających na celu ustalenia inwestora spornych robót budowalnych i okresu w jakim zostały one wykonane. W konsekwencji ponownie przeprowadzonego postępowania wyda rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa.