Uzasadnienie
J. D., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści druku wynika, że J. D. samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 20 m2. Skarżący nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, papierami wartościowymi ani też przedmiotami, których wartość przekraczałaby 3000 euro. Źródłem utrzymania się wnioskodawcy jest dochód z tytułu świadczenia emerytalnego uzyskiwany w kwocie 960 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących uzyskiwane przezeń dochody oraz poziom miesięcznych wydatków, których treść potwierdziła informacje zawarte w druku PPF.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zasadnicze znaczenie mają dane uzyskane od strony na temat jej statusu materialnego. Analizując informacje uzyskane od J.D. referendarz sądowy doszedł do przekonania, że skarżący znajduje się w sytuacji majątkowej uzasadniającej przychylenie się do złożonego wniosku w części dotyczącej zwolnienie od kosztów sądowych. Na powyższej ocenie zaważył przede wszystkim fakt utrzymywania się skarżącego ze świadczenia emerytalnego w wysokości 966 zł netto miesięcznie a także to, że znaczącą część jego dochodu pochłaniają wydatki związane z utrzymaniem się (opłaty za energie elektryczną, dostawy wody itp.). W opisywanym stanie konieczność uiszczenia wpisu od skargi a także innych, ewentualnych kosztów sądowych mogłaby narazić stronę na niebezpieczeństwo pogorszenia sytuacji materialnej. Stąd też uznano, że zasadnym będzie zwolnienie J.D. od Kosztów sądowych w całości.
Oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie, a więc w części dotyczącej ustanowienia adwokata z urzędu pod uwagę wzięto, że skarżący dysponuje co prawda niewielkim dochodem, nie mniej jednak ma on charakter stały. Ta okoliczność, zdaniem badającego wniosek, stoi w sprzeczności z przesłanką zawartą w hipotezie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że sytuacja materialna skarżącego jest wyjątkowo ciężka co uzasadniałoby uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.