Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2013 r. skarżącemu J. D. zostało przyznane prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata z urzędu. Pełnomocnik skarżącego, po zapoznaniu się z treścią akt, w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. oświadczyła, że nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz że wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości ani też w części.
Rozpoznając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawne świadczonej z urzędu stwierdzono co następuje.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać trzeba, że przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U.z 2013 r., poz. 461) stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – wynagrodzenie wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Nie ulega najmniej wątpliwości, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest pismem mającym ustawowo określoną treść, nie mniej jednak zauważyć przyjdzie, że powinno się ono składać przynajmniej z dwóch elementów: oświadczenia o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia oraz z uzasadnienia, zawierającego zwięzły opis przyczyn, dla których fachowy pełnomocnik nie dostrzega możliwości skutecznego zaskarżenia zapadłego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OZ 106/11 – Lex nr 1080401). Wniosek taki nasuwa się nie tylko po lekturze treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit b cyt. rozporządzenia, lecz przede wszystkim ze względu na fakt, że jest to alternatywna, obok wniesienia skargi kasacyjnej, forma aktywności pełnomocnika w postępowaniu międzyinstancyjnym. Ponieważ przepis art. 176 P.p.s.a. przewiduje określone wymogi co do formy oraz treści skargi kasacyjnej, trudny do zaakceptowania byłby pogląd, zgodnie z którym opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej mogłaby ograniczać się jedynie do lakonicznego stwierdzenia w tym zakresie.
Ani sąd ani referendarz sądowy nie ma rzecz jasna kompetencji do badania zasadności takiej opinii w świetle argumentów w niej przywołanych, nie mniej jednak ze względu na to, że jest to oświadczenie wywołujące doniosłe następstwa procesowe dla strony winno zawierać ono chociażby syntetyczne przytoczenie powodów, dla których fachowy pełnomocnik uważa sporządzenie skargi kasacyjnej za niecelowe. W realiach rozpoznawanej sprawy trudno mówić o opinii rozumianej w opisany wyżej sposób, gdyż w istocie wspomniane pismo procesowe z dnia 12 listopada 2013 r. zawiera jedynie stanowisko pełnomocnika bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Pełnomocnik strony nie uprawdopodobniła przy tym, że stronie przedstawiona została jakakolwiek argumentacja przemawiająca za przyjęciem prezentowanego stanowiska.
W związku z tym, w ocenie rozpoznającego niniejszy wniosek brak jest podstaw do uznania, że sporządzona została opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a wobec tego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w związku z art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.