Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podali, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiadają żadnego majątku (zamieszkują w oparciu o umowę dożywocia), a ich źródłem utrzymania się są świadczenia emerytalne uzyskiwane w łącznej wysokości 3.100,00 zł. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów obrazujących poziom ich dochodów oraz wysokość i strukturę miesięcznych wydatków. W oparciu o ich treść ustalono, że J. G. została zaliczona do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jej dochód miesięczny wynosi 964,90 zł, zaś jej małżonka 2372 zł. Wydatki na energię elektryczną w skali miesiąca wynoszą łącznie 325,34 zł (w oparciu o dwie odrębne umowy zawarte przez I. G.); rachunek za węgiel z dnia 10 października 2016 r. opiewa na kwotę 750 zł; opłaty za usługi telekomunikacyjne wynoszą łącznie 145 zł. Natomiast rachunki za gospodarowanie odpadami oraz dostawy wody zostały wystawione na U. K., mieszkającą pod tym samym adresem co skarżący. Do druku formularza dołączono nieczytelne kserokopie recept oraz kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dotyczącego J. G..
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących, albowiem dysponują oni środkami pieniężnymi, z których mogą opłacić koszty sądowe, a przypomnieć należy, że na obecnym etapie postępowania sądowego sprowadzają się one do wpisu od skargi kasacyjnej, stanowiącego połowę wpisu od skargi, który przecież skarżący uiścili.
Zestawienie wysokości dochodów wnioskodawców (3336 zł) z udokumentowanymi wydatkami ponoszonymi przez skarżących (470 zł – opłaty za energię elektryczną oraz usługi telekomunikacyjne) nie pozwala przyjąć, że do ich dyspozycji pozostają środki zbyt skromne, aby nie byli oni w stanie samodzielnie ponieść kosztów sądowych. Do wydatków stałych nie zaliczono kosztów zakupu opału, albowiem nie wiadomo z jaką częstotliwością są one dokonywane. Nawet uwzględnienie deklarowanych wydatków na lekarstwa oraz rehabilitację nie zmienia powyższej konstatacji odnośnie możliwości finansowych skarżących. Trzeba również odnotować, że skarżący zamieszkują w oparciu o umowę dożywocia (vide rubryka nr 7.1 druku formularza PPF), której istotą jest zapewnienie dożywotnikom utrzymania przez osobę obdarowaną. Stąd też zdziwienie budzi fakt pokrywania przez wnioskodawców rachunków za energię elektryczną oraz kosztów zakupu opału, skoro tego rodzaju świadczenia wchodzą w skład typowych obowiązków leżących po stronie osoby przyjmującej dożywotników pod swój dach (art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), a stronie nie przedstawiły umowy, której treść zawierałaby odmienne ustalenia w tym zakresie.
Zważywszy, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.