Uzasadnienie
Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, decyzją z dnia [...] r. nr [...] skierował Z. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Komendy Miejskiej Policji w K., w związku ze zdarzeniem drogowym z dnia [...] r. W jego trakcie kierujący pojazdem Z. K., na czerwonym, świetle wjechał na oznakowane przejście dla pieszych, gdzie potrącił pieszego, który w wyniku zdarzenia doznał obrażeń ciała skutkujących rozstrojem zdrowia powyżej 7 dni (złamanie guzka większego kości ramiennej prawej, stłuczenie kolana prawego, skręcenie stawu skokowego lewego). Ponadto, z wniosku Komendy Miejskiej Policji wynika, iż Z. K. wielokrotnie dopuszczał się popełniania wykroczeń polegających na powodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Odwołanie od powyższej decyzji w terminie wniósł Z. K., reprezentowany przez adwokata, kwestionując jakoby w sprawie nie zaistniała przesłanka do kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jak stwierdza, prowadzone w sprawie przedmiotowego zdarzenia drogowego postępowanie karne zostało przez sąd umorzone, a inne naruszenia przepisów nie są wystarczające do tego aby uznać, że istnieją wobec Z. K. uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji jako kierowcy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnięciem z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji.
Jak wyjaśniono w uzasadnieniu, skierowania kierującego pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest uzależnione od oceny istnienia w konkretnym stanie faktycznym uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Zdaniem Kolegium ww. przesłanka skierowania strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wystąpiła w omawianej sprawie. Zdarzenie drogowe niewątpliwe stworzyło poważne zagrożenie w ruchu drogowym, w wyniku którego potrącony pieszy doznał rozstroju zdrowia na okres powyżej 7 dni. Umorzenie postępowania w sprawie kolizji drogowej przez Sąd Rejonowy K.-Zachód (postanowienie z dnia [...] r., sygn. Akt [...]) jest wynikiem zawartej ugody pomiędzy pokrzywdzonym a kierującym pojazdem, na skutek czego zaistniały proceduralne przesłanki do umorzenia postępowania. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że pokrzywdzony wycofał oskarżenie przeciwko Z. K., wobec zawartej ugody, na mocy której pokrzywdzony pojednał się z oskarżonym, a szkoda wyrządzona przestępstwem została naprawiona, gdyż z tego tytułu pokrzywdzony otrzymał kwotę 5 000 zł.
W ocenie Kolegium, już samo zdarzenie drogowe polegające na wjechaniu na czerwonym świetle i potrąceniu pieszego na prawidłowo oznakowanym przejściu dla pieszych, rodzi uzasadnione i poważne wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy i może stanowić samodzielną przesłankę do skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ponadto, ze zgromadzonych akt sprawy wynika, iż Z. K. wielokrotnie dopuszczał się naruszenia przepisów ruchu drogowego, które wbrew argumentom podniesionym w odwołaniu - nie należą do kategorii "kilku wykroczeń takiego ciężaru jak np. nie zastosowanie się do znaku B-2 zakaz wjazdu (...)". Wedle informacji zawartych w piśmie Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] r., Z. K. na przełomie ostatnich 11 lat ponad 20 razy dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, z czego wielokrotnie powtarza się czyn niestosowania się do znaków i sygnałów drogowych, kierowanie pojazdem bez wymaganych dokumentów, spowodowanie innego niż kolizja zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Ponadto, dwukrotnie (oprócz zdarzenia drogowego z dnia [...] r.) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizję drogową (zdarzenie z dnia [...] r. oraz zdarzenie z dnia [...] r.) Z innych naruszeń przepisów ruchu drogowego można wskazać: naruszenia obowiązku używania pasów bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenie prędkości oraz naruszenie przepisów określających warunki oraz zakazy zatrzymania lub postoju.
W tym stanie rzeczy zachodzą podstawy do przyjęcia tezy o zaistnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy.
W skardze z [...] r. pełnomocnik Z. K. podnosi zarzuty 1/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności przemawiające za możliwością powzięcia przez funkcjonariuszy policji uzasadnionych i poważnych wątpliwości w zakresie kwalifikacji skarżącego w przedmiocie kierowania pojazdami, poprzez założenie, iż ilość popełnionych przez Z. K. wykroczeń na przestrzeni jedenastu lat stanowi usprawiedliwione zastrzeże! co do jego kwalifikacji jako kierowcy oraz na braku uwzględnienia wszystkich przesłanek sprawie, a mianowicie pominięcia niejako faktu, iż prowadzone wobec niego postępował karne zostało umorzone;
2/ obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 związku z art. 77 k.p.a. ze względu na oparcie się organu jedynie na informacji uzyskanej od organów policji i braku analizy zarzutów skarżącego oraz braku ustalenia przesłanek do skierowania skarżącego na egzamin i tym samym dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego;
3/ naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewłaściwe zastosowanie tej regulacji i uznanie, że w przedmiotowym przypadku zaistniały uzasadnione zastrzeżenia względem umiejętności skarżącego do kierowania pojazdami, skutkujące skierowaniem skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i umiejętności prowadzenia pojazdów, choć w rzeczywistości brak jest takich uzasadnionych zastrzeżeń;
4/ naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyl przyczyn z powodu, którym innym dowodom zgromadzonym w sprawie organ odmówi wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez lakoniczne uzasadnienie dowodów, na których się oparł wydając zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest całkowicie nieuzasadniona.
Na wstępie rozważań należy zauważyć, że podstawę prawną wydania decyzji przez organ I instancji stanowiły przepisy. 99 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 49 ust. ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978, dalej: u.k.p.).
Stosownie do art. 99 ust. 1 pkt. 1 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Zobowiązany w ten sposób (tym aktem) kierowca podlega, w myśl art. 49 ust. 1 pkt. 2 u.k.p. sprawdzeniu kwalifikacji w określonej w tym przepisie formie tj. egzaminu państwowego. W uzupełnieniu podstawy prawnej należy także wskazać na przepis art. 129 ust. 2 pkt. 13a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. z 2017 r., poz. 1260, dalej: u.p.r.d.), zgodnie z którym policjant, wykonując czynności związane z czuwaniem nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowaniem ruchem i jego kontrolowaniem, jest uprawniony do występowania do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na egzamin sprawdzający kwalifikacje, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do kwalifikacji tej osoby.
Jak z wynika z analizy przytoczonych wyżej przepisów, w przypadku zaistnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy policjant powinien wystąpić do właściwego starosty o skierowanie tej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, a starosta, po dokonaniu ustaleń w tym zakresie i stwierdzeniu, iż rzeczywiście zastrzeżenia takie są uzasadnione, jest zobowiązany podjąć decyzje o skierowaniu na podstawie art. 91 ust. 1 pkt. 1 u.k.p.
W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie przesłanki wynikające z tak zrekonstruowanej normy prawnej zostały spełnione.
Po pierwsze - pismem z [...] r. [...] Komendant Miejski Policji w K. wystąpił do Prezydenta Miasta K., pełniącego funkcję starosty, o skierowanie Z. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, wskazując w uzasadnieniu na zdarzenie zaistniałe w dniu [...] r., polegające na niezachowaniu szczególnej ostrożności, niedostatecznym obserwowaniu przedpola jazdy i w efekcie wjechaniu na czerwonym świetle dla jego kierunku ruchu na prawidłowo oznakowane przejście dla pieszych oraz potrącenie pieszego. Takie zachowanie, zdaniem Komendanta, wskazują na zaistnienie uzasadnionych i poważnych zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy.
Po wtóre – Prezydent Miasta K., po otrzymaniu tego wniosku, przeprowadził postępowanie wyjaśniające odnośnie przesłanki skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji określonej w art. 91 ust.1 pkt. 1 u.k.p. i w efekcie tych ustaleń, stwierdził że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji Skarżącego jako kierowcy. Stanowisko swoje oparł, w zasadniczej mierze, na informacji zawartej w ww. piśmie Komendanta Policji, ale także na prawomocnym postanowieniu Sądu rejonowego w K.-Zachód z dnia [...], sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania karnego wobec Z. K.. Umorzenie w sprawie o popełnienie czynu z art. 177 § 1 k.k. (chodzi o zdarzenie opisane we wniosku Komendanta Policji) nastąpiło w trybie art. 59a § 1 k.k., na wniosek pokrzywdzonego, ze względu na wypłatę na jego rzecz kwoty 5 tys. zł jako zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzona przez kierowcę. Poza tym, na wniosek organu prowadzącego postępowanie Komendant Miejski Policji w K. pismem z dnia [...] r. przekazał informację o innych naruszeniach przepisów ruchu drogowego przez Skarżącego, z których wynika m.in., że przełomie ostatnich 11 lat ponad 20 razy dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, z czego wielokrotnie powtarza się czyn niestosowania się do znaków i sygnałów drogowych, kierowanie pojazdem bez wymaganych dokumentów, spowodowanie innego niż kolizja zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ponadto, dwukrotnie (oprócz zdarzenia drogowego z dnia [...]) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizję drogową (zdarzenie z dnia [...] r. oraz zdarzenie z dnia [...] r.).
Skład orzekający Sądu podziela ocenę i tym samym stanowisko organów orzekających w sprawie co do zaistnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji Skarżącego jako kierowcy i tym samym nie uznaje za uzasadnione zgłaszanych w tym względzie argumentów w skardze, jak i w trakcie postępowania wyjaśniającego. Pierwszy z tych argumentów wiążę się z umorzeniem postępowania karnego dotyczącego zdarzenia z [...] r., co, zdaniem pełnomocnika, powoduje, iż Skarżący nie może być traktowany jako sprawca skazany prawomocnym wyrokiem. W ślad za tym samo zdarzenie, co do którego umorzenie miało miejsce nie jest wystarczające, aby przyjąć, iż zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Drugi z kolei wiąże się z okolicznościami samego zdarzenia, jakie miałyby usprawiedliwiać Skarżącego, w tym słabo widoczne przejście dla pieszych z uwagi na rosnące w pobliżu drzewa.
Co do pierwszego argumentu, to w istocie rzeczy Skarżący doprowadzając do umorzenia postępowania (podstawą umorzenia był wniosek pokrzywdzonego, który został złożony na skutek wypłaty kwoty 5 tys. zł tytułem zadośćuczynienia) pośrednio potwierdził fakt popełnienia następującego czynu: "kierując samochodem [...] o nr rej. [...] jadąc ul. [...], umyślnie naruszył obowiązujące zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego w ten sposób, że przy dojeżdżaniu do oznakowanego przejścia dla pieszych nie zachował szczególnej ostrożności, niedostatecznie obserwował przedpole jazdy, na czerwonym świetle dla swojego kierunku jazdy, wjechał na przejście dla pieszych, gdzie potrącił pieszego B. K., który doznał obrażeń ciała w postaci złamania guzka większego kości ramiennej prawej, stłuczenia kolana prawego, skręcenia stawu skokowego lewego i które to spowodowały naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni, tj. czyn z art. 177 § 1 kk., o który został oskarżony." Już sam ten czyn jest wystarczający aby, uznać spełnienie przesłanki z art. 99 ust. 1 pkt. 1 u.k.p.
Natomiast dla kwestii odpowiedzialności administracyjnej nie mają znaczenia okoliczności zdarzenia, na które powołuje się Skarżący.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa, a zatem Sąd - nie znajdując podstaw do ich uchylenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi nie uwzględnił, orzekając - jak w wyroku.