Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. I. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., skargę na decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...].
Odpowiadając na wezwanie Sądu dotyczące sprecyzowania przedmiotu skargi pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. potwierdził, że przedmiotem skargi jest powyższa decyzja Wójta Gminy Mi. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przekazanie sprawy organowi celem dalszego jej przekazania sądowi powszechnemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi przez sąd administracyjny poprzedza ocena, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) i obejmuje między innymi skargi na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanej mu zwierzchniej władzy (imperium) przysługującej państwu. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r, poz. 520 ze zm.). Prawo geodezyjne i kartograficzne wójt, burmistrz bądź prezydent miasta wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Ust. 3 powołanego artykułu stanowi, iż strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi. Przepis ten w identycznym brzmieniu obowiązywał w dacie orzekania przez Wójta Gminy M. W związku z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pogląd o niedopuszczalności odwołania w trybie administracyjnym od decyzji organu l instancji orzekającej o rozgraniczeniu jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa.
Został on wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2003r. sygn. akt II SA 2678/01 "Szczególny przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości." (Lex Omega nr 148847).
Zatem właściwy do rozpoznania sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.
Na marginesie należy wskazać, że nawet gdyby uznać, że w piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. pełnomocnik skarżącej cofnął wniesioną skargę to merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07).
W świetle tych okoliczności Sąd nie był uprawniony do umorzenia postępowania sądowego, lecz na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązany był skargę odrzucić jako niedopuszczalną.