Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2014 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu.
W skardze kasacyjnej z dnia 19 września 2014 r. pełnomocnik strony zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, podnosząc, że nie zostały one zapłacone w całości jak i w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. 718 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać trzeba, że przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) stanowi, że wysokość wynagrodzenia adwokata za sporządzenie skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej (czyli kwoty 480 – por. § 21 ust. 1 pkt 1 lit.c cyt. rozporządzenia). Z tego też tytułu, mając na względzie przedmiot skargi pełnomocnikowi strony należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej wysokości. Przepis ten, na mocy § 22 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2016 r., poz. 1688) ma zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt rozporządzenia stawka maksymalna opłaty za sporządzenie skargi kasacyjnej wynosi 240 zł. Biorąc pod uwagę, że pełnomocnik skarżącego ustanowiony został na etapie postępowania międzyinstancyjnego i sporządził oraz wniósł za stronę skargę kasacyjną, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.