Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu na jego wniosek w dniu 22 marca 2012 r.
W oparciu o prawomocne postanowienie z dnia 19 marca 2012 r. o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy, Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat M. K. W dniu 11 kwietnia 2012 r. w/w pełnomocnik został zawiadomiony przez Radę o wyznaczeniu do występowania w niniejszej sprawie, zaś w dniu 16 kwietnia 2012 r. przeglądał w siedzibie Sądu akta sądowe i administracyjne sprawy.
W dniu 9 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył w Sądzie skargę kasacyjną od powołanego na wstępie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W jego uzasadnieniu wskazał na datę ustanowienia go w sprawie pełnomocnikiem oraz powzięcia wiadomości o tej okoliczności, załączając kserokopię pisma z ORA w K. z dnia 3 kwietnia 2012 r. wraz z kserokopią koperty nadawczej z widniejącą na niej datą odbioru.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, uznając, że został on wniesiony z uchybieniem ustawowego terminu.
Na skutek zażalenia skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 539/12 uchylił powyższe postanowienie z dnia 21 maja 2012 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika w trybie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej w skrócie Ppsa, dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06; z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07 oraz z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11).
W ten sposób zagwarantowany zostaje stronie oraz jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, zatamowana zostaje natomiast możliwość składania wniosków w trybie art. 86 Ppsa w sposób nieograniczony czasowo.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał następnie, że adwokat M. K. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego dowiedziała się w dniu 11 kwietnia 2012 r. Przyczyna uchybienia terminu ustała wobec tego najpóźniej w dniu 11 maja 2012 r., co oznacza, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął najpóźniej w dniu 18 maja 2012 r. Wniosek pełnomocnika skarżącego złożony w dniu 9 maja 2012 r. został zatem wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa).
Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, że badając terminowość wniosku skarżącego Sąd, stosownie do treści art. 190 Ppsa, związany był wykładnią prawa dokonaną postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 539/12. Sąd uznał zatem, że złożony w dniu 9 maja 2012 r. wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 11 kwietnia 2012 r. adwokat M. K. została zawiadomiona o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego, zatem przyczyna uchybienia terminu do wniesienia przez tego pełnomocnika skargi kasacyjnej ustała najpóźniej w dniu 11 maja 2012 r., a siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej upłynął najpóźniej w dniu 18 maja 2012 r. Pełnomocnik skarżącego dokonał zaś uchybionej czynności, czyli sporządził i złożył skargę kasacyjną. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Oceniając tę ostatnią przesłankę Sąd doszedł do przekonania, że powoływanie się przez adwokat M. K. na fakt zawiadomienia jej o wyznaczeniu na pełnomocnika z urzędu w dniu 11 kwietnia 2012 r., a zatem na 12 dni przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i zapoznanie się z aktami sprawy w dniu 16 kwietnia 2012 r. należy również traktować jako okoliczność, o jakiej mowa w art. 87 § 2 Ppsa, która wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W oparciu pogląd zaprezentowany w przywołanych wyższej postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (orzeczenia te są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo) wywieść należało, że pełnomocnik ustanowiony w urzędu nie może znajdować się w gorszej sytuacji procesowej, uniemożliwiającej zaznajomienie się ze sprawą oraz sporządzenie i wniesienie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej, będącej wszak pismem kwalifikowanym. Jej sporządzenie jest zatem czynnością wymagającej większego nakładu pracy, czyli dłuższego terminu, przy uwzględnieniu również normalnego obciążenia fachowego pełnomocnika pracą zawodową.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.