Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla M. M. sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki położonej w miejscowości K. przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji organu I i II instancji, z uwagi na zaistnienie w przypadku ich wykonania trudnych do odwrócenia skutków. W jego uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja rażąco narusza ustalenia planu miejscowego, w którym założono, że minimalna powierzchnia działki winna wynosić ok. 1000 m², tymczasem minimalna powierzchnia działek dla projektowanych budynków wynosi dla każdego z nich ok. 778 m².
W ocenie strony skarżącej dopuszczenie do budowy sześciu budynków wolnostojących na czterech działkach spowoduje brak zachowania wymogów określonych w planie oraz uzasadnienie do wystąpienia w przyszłości z wnioskiem o nowy podział działek, co skutkować będzie naruszeniem planu poprzez niezachowanie wymaganej powierzchni przy zabudowie działek.
Organ odwoławczy oraz uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do powyższego wniosku.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym.
Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora jak i pozostałe strony tego postępowania. Dodatkowo, należy zauważyć, iż wykonanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 tej ustawy, w związku z czym wytrzymanie wykonania takiej decyzji winno mieć charakter wyjątkowy. Prawo to stanowi po części realizację konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/05, Lex Polonica nr 409847).
Rozpatrując złożony wniosek należy mieć także na uwadze treść art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję.
Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż działając z urzędu, jak również biorąc pod rozwagę okoliczności przywołane przez stronę skarżącą, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania w/w decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Natomiast podniesione przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko, co do ewentualnego naruszenia przez organy prawa oraz jego skutków.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.