Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku formularza podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie podał jakichkolwiek danych dotyczących posiadanego majątku, wskazał natomiast, że otrzymuje dochód z tytułu umowy o pracę jednakże nie wskazując jego aktualnej wysokości (odwołano się do wynagrodzenia za miesiąc luty ubiegłego roku).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2017 r., zapadłym w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 107/15 ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu.
Pełnomocnik ów, działając w niniejszej sprawie w oparciu o art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.) brał udział w postępowaniu wznowieniowym, w którym, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu z dnia 28 sierpnia 2017 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Stosunek prawny pomiędzy skarżącym a pełnomocnikiem nadal trwa więc nadal, a wobec tego brak jest podstaw do uznania zasadności kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w tożsamym zakresie.
Wobec powyższego, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.