Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 sierpnia 2016 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu.
Pełnomocnikowi strony, postanowieniem Sądu z dnia 6 marca 2017 r. przyznane zostało wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W dniu 11 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 622/16, w której zawarto wniosek o "zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej W.S. z urzędu, związanych ze sporządzeniem niniejszej opinii" zaznaczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. 718 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią § 21 ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka wynagrodzenia pełnomocnika wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1 (czyli 240 zł), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł,
Odwołując się do treści art. 177 § 4 P.p.s.a. wskazać trzeba, że jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.
Z powyższego wynika, że skuteczność złożenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest uzależniona od dochowania przez pełnomocnika wskazanego wyżej terminu. A contrario, złożenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej czyni ją bezskuteczną, a co za tym idzie bezzasadnym staje się roszczenie o wypłatę wynagrodzenia za jej sporządzenie.
W realiach niniejszej sprawy odpis wyroku Sądu doręczony został pełnomocnikowi strony w dniu 30 grudnia 2016 r. Oznacza to, że ustawowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej lub też opinii o braku podstaw do jej wniesienia upływał z dniem 31 stycznia 2017 r. Złożenie takiej opinii po upływie ponad trzech miesięcy i domaganie się przyznania wynagrodzenia z tego tytułu uznać wiec przyjdzie za bezzasadne, a wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika w tym zakresie.
Wobec powyższego, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.