Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 stycznia 2022 r. nr [...] Prezydent Miasta T., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."), odmówił E. B. (dalej: "Strona" "Skarżąca") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. S. (dalej: "osoba wymagająca opieki").
W uzasadnieniu organ przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia oraz wskazał, iż w sprawie zachodzą negatywne przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia oparte o treść art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. b u.ś.r. Organ ustalił, że osoba wymagająca opieki, orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 25 czerwca 2007 r., natomiast niepełnosprawność istnieje od 1 grudnia 1994 r.
Strona wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji zarzucając naruszenie przepisu prawa materialnego art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez jego zastosowanie bez uwzględnienia skutków stwierdzonej przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. w sprawie o sygn. K 38/13 niekonstytucyjności części normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 540) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr SKO.PSŚ/41.5/493/2022/2440/LZ z dnia 28 lutego 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy. Następnie, po przeanalizowaniu materiału dowodowego, wskazał, że: Strona ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, a wraz z wnioskiem z dnia 23 listopada 2021 r. złożyła oświadczenie, iż z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z przedmiotowego zasiłku, natomiast osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe, a orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] została zaliczona do osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.
Organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 17 u.ś.r. podkreślając regulację ust. 5 pkt 1 lit. b tego przepisu. Wyjaśnił, że wskazana norma nie pozostawia organom luzu decyzyjnego. Skoro zatem osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, to jest osobą wyłączoną z grona beneficjentów świadczeń pielęgnacyjnych. Zauważył, iż rezygnacja przez Stronę z zasiłku dla opiekuna nastąpiła w dniu 23 listopada 2021 r., jednak sama intencja Strony nie jest wystarczająca do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji sformułowała zarzuty naruszenia: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na uznaniu, iż przepis ten wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna, a także naruszenia art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane osobie, która ma ustalone prawo do zasiłku dla opiekuna, podczas gdy zarówno wykładnia językowa jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku o prawie do dokonania wyboru świadczenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ Skarżąca wskazała, iż w przypadku przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z zasiłku dla opiekuna.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stanowiska, iż wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie może zostać ograniczona wyłącznie do wykładni językowej, jak uczynił to organ. Skarżąca już w treści wniosku inicjującego niniejsze postępowanie wniosła o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna w sytuacji, gdy zostanie ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazana kontrola nie oznacza jednak przejęcia przez Sąd sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.
Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadniało zastosowanie kompetencji kasatoryjnych.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na zgodny wniosek stron w tym przedmiocie złożony w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 lutego 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/493/2022/2440/LZ utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta T. z dnia 19 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką.
Istota problemu prawnego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny dokonanej przez organy orzekające w sprawie wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r.
Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w szczególności regulacja art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Świadczenie przyznawane jest w celu zrekompensowania osobom zdolnym do pracy kosztów związanych z decyzją o rezygnacji z zatrudnienia, w szczególności utraconych przez nie dochodów (zob. B. Chludziński w: P. Rączka (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, Lex el. 2021).
W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wyjaśniając przyczynę odmowy wskazał na dwie niezależne przesłanki odmowy, pierwszą – moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, przywołując przy tym art. 17 ust. 1b u.ś.r., oraz drugą – pobieranie przez Skarżącą zasiłku dla opiekuna (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b tej ustawy). Rozpoznając sprawę organ odwoławczy podzielił jedynie przyczynę odmowy przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia opartą o treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do kwestii związanej z powołaną przez organ I instancji regulacją art. 17 ust. 1b u.ś.r.
W związku z powyższym w odniesieniu do art. 17 ust. 1b u.ś.r., wymaga w tym miejscu odnotowania, że przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako zasadną przyczynę odmowy wskazał natomiast przesłankę opartą o treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., tj. ustalone prawo Skarżącej do zasiłku dla opiekuna. Organ odwoławczy nie powołał jednocześnie żadnej innej przyczyny odmowy przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia.
Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 25 listopada 2021 r. (karta nr 36 akt administracyjnych), do którego przedłożono m.in. orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] nr [...] o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym na stałe (ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 25 czerwca 2007 r., niepełnosprawność istnieje od dnia 1 grudnia 1994 r., wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, karta nr 57 akt administracyjnych), orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] nr [...] ustalające trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji (karta nr 58 akt administracyjnych), zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 listopada 2021 r. o pobieraniu przez Skarżącą renty rodzinnej w wysokości 618,96 zł (karta nr 56 akt administracyjnych).
Z pisma ZUS z dnia 6 grudnia 2021 r. wynika, że Skarżąca pobiera rentę rodzinną od dnia 18 grudnia 2018 r., która nie pozostaje w zbiegu z innym świadczeniem rentowym (karta nr 33 akt administracyjnych). W aktach pozostaje ponadto decyzja z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr [...] przyznająca Skarżącej, na podstawie art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2014 r., poz. 567), prawo do zasiłku dla opiekunów, w okresie od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz od dnia 1 maja 2014 r. do bezterminowo w kwocie 520,00 zł miesięcznie (karta nr 72 akt administracyjnych). W dniu 25 listopada 2021 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna z dniem wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, nadto pismem z dnia 16 lutego 2022 r. na wezwanie organu doprecyzowała, iż nie zrezygnuje z należnego świadczenia (zasiłku dla opiekuna) do momentu potwierdzenia, że spełnia wszystkie przesłanki otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego (karta nr 63 akt administracyjnych).
W sprawie organy nie kwestionowały sprawowania przez Skarżącą opieki nad matką (protokół pracownika socjalnego z dnia 12 stycznia 2022 r., karta nr 25 akt administracyjnych).
Negatywna przesłanka przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, która stała się, na gruncie rozpatrywanej sprawy, przyczyną odmowy przyznania wnioskowanego przez Stronę świadczenia, regulowana jest treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Uwagi w tym zakresie wymaga również przepis art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 u.ś.r., stanowiący, iż w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobą uprawnioną, także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.
Sąd, nie podziela przedstawionych przez organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie skutków, jakie zostały przez organy wyprowadzone z ustalonej okoliczności przysługiwania Skarżącej prawa do zasiłku dla opiekunów. Co do zasady, Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie zasiłku dla opiekunów i świadczenia pielęgnacyjnego. Do wskazanego wniosku prowadzi bowiem wykładnia przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 u.ś.r., jednak nie sposób przyjąć, że pobieranie świadczenia w związku z wcześniej ustalonym prawem do zasiłku dla opiekunów wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe pomijałoby w istocie możliwość wyboru przez osobę uprawnioną jednego z pozostających w zbiegu świadczeń.
Oparcie się przez organy wyłącznie na literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie zyskuje akceptacji w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych.
Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2022 r., sygn. I OSK 1263/21, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Sam fakt, że na dany okres przyznano wcześniej, a nawet pobrano, świadczenie wymienione w art. 27 ust. 5 u.ś.r., co do zasady nie wyklucza przyznania na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje gotowość zrzeczenia się wcześniej ustalonego prawa do świadczenia (tak też: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2021 r. I OSK 832/21, z dnia 10 grudnia 2019 r. I OSK 200/19, z dnia 18 grudnia 2018 r. I OSK 1676/18, z dnia 12 grudnia 2018 r. I OSK 1175/18, z dnia 13 lipca 2018 r. I OSK 235/18).
Nie zachodzi więc konieczność uprzedniej rezygnacji przez uprawnionego z pobieranego już świadczenia, tj. jeszcze przed rozstrzygnięciem co do drugiego świadczenia objętego zbiegiem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Natomiast wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego uprzednio świadczenia przed zbadaniem czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego, wprowadza zrozumiałą obawę co do tego czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego. Trudno się dziwić, że strona nie chce zrezygnować z otrzymywanego świadczenia przed uzyskaniem pewności, że spełnia warunki do otrzymania świadczenia korzystniejszego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2022 r. I OSK 866/21, także m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2019 r. IV SA/Gl 985/18, z dnia 19 września 2019 r. II SA/Gl 639/19).
Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela przywołane wyżej poglądy wyrażane w orzecznictwie oraz ich argumentację.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze, że Skarżąca już wraz z wniesieniem wniosku w dniu 25 listopada 2021 r. wyraziła wolę rezygnacji z pobierania zasiłku dla opiekunów, co potwierdziła w treści pisma z dnia 16 lutego 2022 r. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku dla opiekuna z dniem wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne. Dokonała zatem wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako świadczenia korzystniejszego. Powyższe należy rozumieć jako dokonanie wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r.
Jednocześnie nie może wywołać negatywnych skutków obawa Skarżącej o wcześniejszą rezygnację z prawa do zasiłku dla opiekunów w sytuacji, gdy organy nie wypowiedziały się w sprawie jednoznacznie, że Skarżąca spełnia wszelkie pozostałe przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Odmowa przyznania świadczenia z innej przyczyny mogłaby bowiem pozbawić Stronę prawa do aktualnie przysługujących świadczeń.
Zauważenia przy tym wymaga, iż Strona nie powinna zostać pozbawiona prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami oraz oświadczeniem o rezygnacji z prawa do zasiłku dla opiekunów, o ile spełnia wszelkie przesłanki jego przyznania. Podobne stanowisko wyrażono m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2022 r. II SA/Rz 135/22, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2020 r. IV SA/Wr 75/20.
W rezultacie kontrola sądowoadministracyjna rozpoznawanej sprawy doprowadziła do stwierdzenia naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 u.ś.r., co miało wpływ na wynik sprawy.
Powyższe stało się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając, że wola Skarżącej w zakresie wyboru korzystniejszego świadczenia została przez nią jasno wyrażona, uzasadnione pozostaje takie przeprowadzenie postępowania przez organ i jego rozstrzygnięcie, aby nie pozbawiono Skarżącej wsparcia z związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną.
Organ powinien zastosować rozwiązania proceduralne gwarantujące stronie przewidziane w art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawo wyboru świadczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2022 r. I OSK 866/21, z dnia 13 lipca 2018 r. I OSK 235/18). Nadto winien rozważyć jednoczesne przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna (przykładowo: tego samego dnia, zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2019 r. I OSK 200/19).
Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, w kontekście przedłożonego do sprawy zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 listopada 2021 r. o pobieraniu przez Skarżącą renty rodzinnej, w aktach powinna również pozostawać decyzja przyznająca wskazane świadczenie. Renta rodzinna przyznawana jest bowiem z różnych tytułów (art. 65 i nast. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 504), natomiast art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. wprost stanowi, iż w przypadku ustalonego prawa do renty rodzinnej świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę tylko wtedy, gdy jest to renta rodzinna z tytułu śmierci małżonka przyznana w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego. Stąd też i ta kwestia powinna zostać jednoznacznie ustalona.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę, kierując się wskazaną przez Sąd wykładnią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b i art. 27 ust. 5 u.ś.r., po rozważeniu wszelkich przesłanek warunkujących przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia, podejmie stosowne rozstrzygnięcie, uzasadniając swoje stanowisko stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 480 zł, tj. wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustalone na postawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.