Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydenta Miasta G. zatwierdził projekt budowalny i wydał pozwolenie na budowę zakładu przerobu stłuczki szklanej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] obręb P., przy ul. [...] w G. Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie "A" w W. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność tego odwołania. Stowarzyszenie wniosło skargę na to ostatnie postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnioskując o wstrzymanie wykonania tego aktu. Ustosunkowując się do tego wniosku uczestnik postępowania "B" Sp. z o.o. w W. wniósł o jego oddalenie, wskazując m.in. na brak uzasadnienia wniosku oraz niewykonany charakter zaskarżonego postanowienia.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania.
Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, dostępne na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl).
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 Ppsa. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania nie wywołuje skutków materialnych, a jest postanowieniem formalnym, gdyż stwierdzając niedopuszczalność środka zaskarżenia (odwołania) zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Wstrzymanie wykonania takiego postanowienia mogłoby spowodować jedynie wstrzymanie skutków procesowych takiego postanowienia, które polegałyby na tym, że postanowienie to utraciłoby cechę ostateczności. Ten zaś skutek wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie pociąga za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani spowodowania następstw trudnych do odwrócenia.
W konsekwencji nie można zastosować wobec tego aktu instytucji wstrzymania wykonania (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1779/15, postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II OZ 1341/15, postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 400/16, dostępne na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl).
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.