Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2012 r. "A" S.A.
w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2012 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie osób podpisanych pod skargą do jej reprezentowania (np. pełnomocnictwa lub odpisu KRS) oraz nadesłanie dwóch dodatkowych odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych celem doręczenia uczestnikom postępowania. Ponadto zarządzeniem z tej samej daty skarżąca Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego. Dla dokonania powyższych czynności wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 9 lipca 2012 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 16 lipca 2012 r. braki formalne skargi nie zostały uzupełnione oraz wpis nie został uiszczony.
W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2012 r. przesłanym do Sądu za pośrednictwem organu (pismo przewodnie organu nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 lipca 2012 r.) skarżąca Spółka złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a, skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Jednocześnie stosownie do art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom.
Natomiast zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. W świetle art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Wobec stwierdzonych braków formalnych w tym zakresie, Sąd wezwał skarżącą Spółkę do ich usunięcia w wyznaczonym terminie oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie oraz nie uiściła wpisu od skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie wskazać należy, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07).
Ponadto należy zauważyć, że oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, bowiem mimo prawidłowego wezwania nie wykazano umocowania osób podpisanych pod skargą do działania w imieniu skarżącej Spółki, a pismo zawierające przedmiotowe oświadczenie obarczone zostało analogicznym brakiem formalnym. W świetle tych okoliczności Sąd nie był uprawniony do umorzenia postępowania sądowego, lecz zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. obowiązany był skargę odrzucić.