Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Z.S. i A.S. zwrócili się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W druku wniosku skarżący zaznaczyli, że wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku o pow. 220 m2. W skład ich majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 494 m2, natomiast poza wspomnianymi nieruchomościami nie posiadają żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych jak również przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem ich utrzymania się jest świadczenie emerytalne A.S. uzyskiwane w kwocie 2221,61 zł netto miesięcznie oraz wynagrodzenie Z.S. w wysokości 1016 zł netto. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłali dokumenty obrazujące wysokość ich dochodów oraz poziom i strukturę wydatków związanych z utrzymaniem się.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, a więc w takim, jak wnieśli o to skarżący może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
W realiach niniejszej sprawy łączny dochód obojga skarżących wynosi 3237 zł netto miesięcznie. Suma bieżących wydatków związanych z utrzymaniem się kształtuje się natomiast na poziomie około 500 zł (opłaty za energię elektryczną dostawy wody, usługi telekomunikacyjne, dostawy gazu). Zestawiając te dwie wartości na pierwszy rzut oka widać, że zarówno poniesienie kosztów sądowych jak i skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika nie powinno uszczuplić środków pieniężnych pozostających w dyspozycji skarżących w takim stopniu, aby można było mówić o zagrożeniu dla pokrycia bieżących potrzeb. Nawet jeśli uwzględni się przy tym koszty leczenia skarżącej (których wysokości wszak w żaden sposób nie udokumentowano) oraz diety, to nie można uznać, że zostały spełnione warunki dające podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku. Sam fakt przedłożenia kopii dokumentacji medycznej potwierdzającej istnienie schorzeń skarżącej, o których mowa we wniosku, nie może stanowić dostatecznej podstawy do stwierdzenia, że wraz z mężem nie będzie ona w stanie pokryć kosztów postępowania sądowego oraz samodzielnie opłacić usług fachowego pełnomocnika.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.