Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 8 listopada 2017 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy m.in. w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2018 r. pełnomocnik zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, dołączając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018 r. Zarazem złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać trzeba, że przepis § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) stanowi, że wysokość wynagrodzenia adwokata za sporządzenie skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej (czyli kwoty 480 – por. § 21 ust. 1 pkt 1 lit.c cyt. rozporządzenia). Z tego też tytułu, mając na względzie przedmiot skargi pełnomocnikowi strony należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej wysokości, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług (§ 4 ust.3 cyt. rozporządzenia).
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.