Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. K. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy.
Postanowieniem dnia [...]r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie K. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2008 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2010 r. ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazane wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu [...]r. Przesyłka została odebrana przez dorosłego domownika – córkę skarżącego M. C., która zobowiązała się przekazać przesyłkę adresatowi. W świetle przepisu art. 72 p.p.s.a. korespondencję sądową należało uznać za skutecznie doręczoną. Oznacza to, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął dla K. C. w dniu [...]r. Skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścił.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.