Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2009 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że K. C. nie wykazał aby jego sytuacja materialna uzasadniała zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W ustawowym terminie K. C. wniósł sprzeciw od tego postanowienia, wskazując w uzasadnieniu, że przepisy prawa nie wymagają od wnioskującego o przyznanie prawa pomocy określenia ponoszonych wydatków, a zatem brak jest podstaw prawnych, by Sąd o nie wzywał, również w przysłanym przez Sąd urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma konieczności podawania danych, których obecnie domaga się Sąd. W ocenie skarżącego unaocznił on i przedstawił w przekonywujący sposób, określony przesłanym formularzem, swój stan majątkowy i dlatego nie może ponosić ujemnych konsekwencji wynikających z nieprecyzyjnych dokumentów nadsyłanych przez sam Sąd.
Zarządzeniem z dnia 3 marca 2009 r. prawidłowo doręczonym skarżącemu w dniu [...] r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez udokumentowanie:
- - dochodu osiąganego z tytułu prowadzonej przez żonę wnioskodawcy działalności gospodarczej;
- - przeciętnych miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem się, a w szczególności kosztów ponoszonych z tytułu utrzymania domu, wydatków na zakup środków czystości, żywność, leki;
- - wydatków związanych z edukacją córki M. C. oraz
- - faktu zaciągniętych pożyczek,
Wnioskodawcy wyznaczono 7 dniowy termin wykonania wezwania pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Odpowiadając na wezwanie Sądu skarżący w piśmie z dnia [...]r. wskazał, że urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy został przekazany do Sądu w dniu [...] r., do sprawy toczącej się pod sygnaturą akt II SA/Gl 925/08. Skarżący podkreślał, że wielokrotnie wnioskował o połączenie tych spraw z uwagi na wspólny wątek i ekonomikę procesową. Dalej skarżący podnosił, że już raz odesłał do Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy i pomimo, że wniosek ten został wypełnił w całości to i tak okazał się on dla Sądu niewystarczający, stąd też w ocenie skarżącego wada tego dokumentu nie pozwala mu ponownie się nad nim pochylać. Wreszcie skarżący podnosił, że jego zdaniem informacja o tym, że jego renta netto wynosi [...] zł powinna w sposób wystarczający wykazywać jego uszczerbek w wydatkach ponoszonych na Sąd. Do przedmiotowego pisma skarżący dołączył bieżące rachunki za gaz, wodę i prąd oraz informację, że nie posiada telefonu stacjonarnego, a jego żona nie informuje go o swoich dochodach i rozliczeniach z Urzędem Skarbowym, choć z posiadanych przez niego wiadomości wynika, że rozlicza się ona kwartalnie i nie złożyła jeszcze rozliczenia za [...] r. Skarżący wskazał, że dla dobra pożycia nie chce angażować żony w swoje problemy z "nadgorliwymi urzędnikami", gdyż nie chce znowu narazić się na zarzut ujawnienia tajemnicy handlowej.
Z dołączonej do wniosku faktury VAT wystawionej w dniu [...] r. przez Przedsiębiorstwo [...] spółka z o. o. w R. wynika, że K. C. zobowiązany jest zapłacić kwotę w wysokości [...] zł, kolejna faktura VAT wystawiona w dniu [...] r. przez [...] w R. opiewa na kwotę [...] zł, natomiast polecenie przelewu wystawione przez [...] Sp. z o.o. w G. dotyczy kwoty [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Wobec wniesienia w ustawowym terminie sprzeciwu wskazane wyżej postanowienie referendarza sądowego, stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) utraciło moc, a wobec tego wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony przez stronę skarżącą podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Poddając ocenie sytuację majątkową K. C. Sąd nie dostrzegł przesłanek, które uzasadniałyby przyznanie mu prawa pomocy w całości lub w części.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe.
Jednocześnie należy podkreślić, że z powyższego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 poz. 8).
Zgodnie bowiem z art. 255 P.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku (urzędowym formularzu), okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W ocenie Sądu treść oświadczeń złożonych przez skarżącego, oraz kserokopie przedstawionych przez niego rachunków za gaz, wodę i prąd nie są wystarczające do rozpoznania jego wniosku i nie przekonują o jego zasadności. Skarżący wbrew wezwaniu nie przedstawił bowiem informacji i dokumentów potwierdzających w sposób niewątpliwy, czy i w jakim zakresie uiszczenie wpisu od skargi, bądź poniesienie potencjalnych innych kosztów sądowych przekracza jego możliwości finansowe, pomimo, iż to właśnie na nim spoczywał ciężar dowodu w tej kwestii.
Ocena kondycji materialnej K. C. nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż jest on osobą, która zasługiwałaby na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Pomimo wezwania wnioskodawca nie przedstawił informacji, które umożliwiałyby wszechstronne i obiektywne zbadanie jego sytuacji materialnej.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt. 1 i 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.