Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...], kierującą M. F. na badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia, co do stanu jego zdrowia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. F. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż jego wykonanie grozi bezpośrednim niebezpieczeństwem dla zdrowia skarżącego. Powołując się opinię sądowo-lekarską znajdującą się w aktach sprawy, skarżący podkreślił, iż na skutek doznanych schorzeń nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji, wobec czego nałożenie na niego obowiązku poddania się badaniom w placówce odległej od kilkadziesiąt kilometrów od miejsca jego zamieszkania stanowi dla niego sytuację stresującą i tym samym zagraża jego zdrowiu i życiu.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym.
W rozpatrywanej sprawie Sąd działając z urzędu, jak również biorąc pod rozwagę okoliczności przywołane we wniosku, nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Podkreślić wymaga, iż nałożony na skarżącego obowiązek stanowi badanie lekarskie mające na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu. Dokonanie tej czynności nie jest jednak przymusowe, co oznacza, iż skarżący może nie zgłosić się na przedmiotowe badanie. Konsekwencją tego zaniechania ze strony skarżącego będzie jedynie czasowe uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem, zaś taki stan faktyczny (kierowanie przez skarżącego pojazdem), zgodnie z oświadczeniem skarżącego i tak nie ma obecnie miejsca (vide: str. 6 skargi). Ewentualna decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami stanowić będzie odrębny akt administracyjny, od którego przysługiwać będą stronie środki zaskarżenia na zasadach ogólnych.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.