Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (radcy prawnego) z urzędu. W druku podał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, poza zajmowanym budynkiem mieszkalnym nie posiada żadnego majątku, jest zobowiązany do płacenia alimentów na swoich synów w wysokości 350 zł, a jego jedynym źródłem utrzymania się jest dochód ze stosunku pracy w wysokości 1287 zł netto miesięcznie.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca udokumentował wysokość uzyskiwanego dochodu jak również deklarowane wydatki.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel.
W realiach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, albowiem skarżący wykazał, że nie dysponuje środkami pozwalającymi mu na samodzielne opłacenie kosztów sądowych oraz usług fachowego pełnomocnika. Bieżący dochód strony to kwota 1287 zł. Stałe, miesięczne wydatki kształtują się natomiast na poziomie około 850 zł (alimenty na córkę, koszt zakupu lekarstw, zakup energii elektrycznej, zakup usług telekomunikacyjnych). Oznacza to, że do dyspozycji skarżącego pozostają bardzo skromne środki, pozwalające w zasadzie na pokrycie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. To z kolei pozwala stwierdzić, że zaistniały okoliczności opisane w hipotezie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.