Uzasadnienie
Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza W. R. wskazał, że jego jedynym źródłem utrzymania się są zasiłki z ośrodka pomocy społecznej i nie posiada żadnego majątku. Podał, że dysponuje kwotą około 1000 zł przeznaczoną na pokrycie potrzeb egzystencjalnych.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał kopie decyzji MOPS w K. orzekających o przyznaniu mu zasiłku okresowego w wysokości 271 zł (do 31 sierpnia 2013 r.) oraz zasiłku celowego – w kwocie 594 zł na pokrycie kosztów pobytu w [...]. Oprócz tego wnioskodawca przedłożył zaświadczenie wystawione przez Powiatowy Urząd Pracy w K. wykazujące, że uzyskał status bezrobotnego, natomiast od dnia 26 stycznia 2009 r. nie posiada prawa do zasiłku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza uzyskanych od strony informacji pozwala stwierdzić ze W.R. jest osobą której sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Aktualnie jedynym dochodem skarżącego jest zasiłek okresowy w kwocie 271 zł. Jest to dochód pozwalający zaspokoić najbardziej elementarne potrzeby wnioskodawcy nie mniej jednak nie sposób oczekiwać, że skarżący będzie w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów postępowania. Zasiłek celowy jest z kolei przeznaczony na pokrycie kosztów pobytu w [...], co również ma charakter zapewnienia środków do egzystencji. W opisywanej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy zamknęła by stronie możliwość dochodzenia ochrony swoich praw przed sądem, a wobec tego zdecydowano o zwolnieniu skarżącego od kosztów sądowych w całości.
Z powyższych względów, na podstawie art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.