Uzasadnienie
Na druku urzędowego wniosku o przyznanie prawa pomocy W. R. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie dlań radcy prawnego z urzędu. W treści formularza skarżący wskazał, że utrzymuje się ze świadczeń pomocy społecznej i nie posiada żadnego majątku. Do druku formularza dołączone zostało aktualne zaświadczenie potwierdzające fakt, że W. R. jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku, której przyznany został zasiłek okresowy – do dnia [...] r. w kwocie [...] zł oraz jednorazowy zasiłek celowy w kwocie 594 zł na pokrycie wydatków mieszkaniowych w październiku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Na wstępie wskazać trzeba, że w rozpoznawanej sprawie, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2013 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Oznacza to, że w trakcie całego postępowania sądowego strona skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia tego rodzaju wydatków, co sprawia, że powtórny wniosek w tym zakresie należy uznać za bezprzedmiotowy, a w konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy należało w tej części umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.).
Przechodząc do rozpoznania wniosku W. R. w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego z urzędu uznano, że sytuacja skarżącego uzasadnia przychylenie się do wniosku skarżącego w tym zakresie.
Przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza uzyskanych od strony informacji i ich porównanie z tymi, które zostały złożone przy poprzednio rozpatrywanym wniosku pozwoliła stwierdzić, że sytuacja materialna skarżącego nie uległa poprawie. W. R. nie znalazł bowiem stałego zatrudnienia, nadal jego jedynym źródłem utrzymania się są świadczenia z pomocy społecznej, a stan majątkowy nie uległ zmianie. Mając na uwadze, że wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r. Sąd oddalił skargę wnioskodawcy, a ten nosi się z zamiarem zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, uznano udział fachowego pełnomocnika za niezbędny. Mając bowiem na względzie przymus adwokacko – radcowski związany ze sporządzeniem skargi kasacyjnej (art. 175 § 1 P.p.s.a.) ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby uniemożliwić skarżącemu możliwość poddania wskazanego wyżej wyroku kontroli sądu wyższej instancji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.